Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014

Παραπάνω απ' όλους είναι ο Χριστός





Παραπάνω απ’ όλους είναι ο Χριστός
Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου
Ο Χριστός είναι ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων. Ο Χριστός ως προς την δύναμη και το μεγαλείο είναι ασύγκριτος. Ο Χριστός χωρίς στρατό, χωρίς όπλα, νίκησε και ίδρυσε την πιο μεγάλη βασιλεία του κόσμου, την Εκκλησία του, της οποίας ουκ έσται τέλος.
Στρατιώτες του Χριστού είμαστε όλοι όσοι βαπτιστήκαμε στο όνομά του και από το όνομα του ονομαζόμαστε χριστιανοί. Ως χριστιανοί πρέπει να έχουμε σαν πρότυπο στη ζωή μας τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Καθώς, δηλαδή, έζησε ο Χριστός, έτσι πρέπει κι εμείς να ζούμε. Στα ίχνη του πρέπει να βαδίζουμε. Άγιος ο Χριστός; Άγιοι κι εμείς. Δίκαιος ο Χριστός; Δίκαια πρέπει να ζούμε κι εμείς. Ελεήμων και φιλάνθρωπος ο Χριστός; Ελεήμονες και φιλάνθρωποι πρέπει να είμαστε κι εμείς. Αγάπησε ο Χριστός τον άνθρωπο και από το σταυρό συγχώρησε τους εχθρούς του που τον σταύρωσαν; Κι εμείς ας συγχωρήσουμε τους εχθρούς μας . Κήρυξε την αλήθεια ο Χριστός; Κι εμείς ας είμαστε έτοιμοι παντού και πάντοτε να κηρύττουμε την αλήθεια, έστω κι αν κινδυνεύουμε να σταυρωθούμε.
Και τώρα ας ρωτήσουμε. Ζούμε καθώς θέλει ο Χριστός; Μιμούμεθα το Χριστό στην αρετή;
Δυστυχώς, καθώς φωνάζει η σκληρή πραγματικότητα, οι περισσότεροι ζούμε αντίθετα απ’ ότι έζησε ο Χριστός. Το όνομα μόνο έχουμε του χριστιανού, αλλά η ζωή μας είναι αντιχριστιανική, ειδωλολατρική. Και η αντιχριστιανική αυτή ζωή είναι προσβολή και ατίμωσις του ονόματος του Χριστού. Ας ακούσουμε όλοι μας τον μυστικό έλεγχο που απευθύνει ο εσταυρωμένος Βασιλεύς του κόσμου. Χριστιανοί! Ή αλλάξτε διαγωγή ή αλλάξτε όνομα. Ένα εκ των δύο.
Αγαπητοί μου! Τι θ’ απαντήσουμε;
Από το βιβλίο «Σωτήρια Μηνύματα», έκδ. Όρθ. Κυψέλη.

Πέμπτη 1 Μαΐου 2014

Αγ. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, «Κατήχησις προς τους φωτιζομένους, περί Ενανθρωπήσεως»

Αγ. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, «Κατήχησις προς τους φωτιζομένους, περί Ενανθρωπήσεως»

Ομιλία του Αγίου Κυρίλλου, Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων. «Κατήχησις προς τους φωτιζομένους, περί Ενανθρωπήσεως.»

«Ιωσήφ, υιός Δαβίδ, μη φοβηθείς παραλαβείν Μαριάμ την γυναίκα σου. Το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματος εστίν αγίου. Τέξεται δε υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν. Αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από την αμαρτίαν αυτών. Τούτο δε όλον γέγονεν ίνα πληρωθεί το ρηθέν υπό του Κυρίου δια του προφήτου λέγοντος. Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, ο εστί μεθερμηνευόμενον «μεθ’ ημών ο Θεός”».

Αγνείας σύντροφοι και σωφροσύνης μαθηταί, ας ανυμνήσωμε με αγνισμένα χείλη τον Θεόν που εγεννήθη από την Πάναγνον Παρθένον. Εμείς που έχουμε καταξιωθή να μεταλάβωμε την σάρκα του νοητού προβάτου, ελάτε να μεταλάβωμε την κεφαλήν και τους πόδες. Ως κεφαλήν να εννοήσωμε την Θεότητα και ως πόδες να εκλάβωμε την ανθρωπότητα. Οι ακροαταί των αγίων Ευαγγελίων, ας πεισθούμε στον θεολόγον Ιωάννην, ο οποίος, αφού είπε «Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος», προσέθεσε. «Και ο Λόγος σαρξ εγένετο». Πράγματι, δεν είναι ευσεβές ούτε να τον προσκυνούμε ως απλόν άνθρωπο, ούτε να τον ευλογούμε μόνον Θεόν χωρίς την ανθρωπίνην φύση Του. Διότι εάν ο Χριστός είναι Θεός, όπως βεβαίως και είναι, αλλά δεν ανέλαβε την ανθρωπίνη φύση, τότε δεν έχουμε καμμίαν σχέση με την σωτηρία. Να τον προσκυνούμε μεν ως Θεόν, αλλά να πιστεύωμε ότι και ενηνθρώπησε. Διότι ούτε να τον ομολογούμε άνθρωπο χωρίς την Θεότητα μας οφελεί, ούτε το να μην ομολογούμε ότι μαζί με την θείαν φύσιν έχει και την ανθρωπίνη, ημπορεί να μας σώση. Ας ομολογήσωμε την παρουσία του Βασιλέως και ιατρού. Διότι ο Βασιλεύς Ιησούς, προκειμένου να μας θεραπεύση, εζώσθη αντί στολής διακονητού, την ανθρωπίνη φύση και θεράπευσε την ασθένειά μας. Ο τέλειος διδάσκαλος των νηπίων, έγινε μαζί μας νήπιο για να σοφίση τους ανοήτους. Ο επουράνιος άρτος κατέβη στην γη, για να θρέψει τους πεινασμένους.

Και οι γνήσιοι απόγονοι των Ιουδαίων, αρνούμενοι αυτόν που ήλθε, προσδοκούν τον κακώς ερχόμενον. Απεξενώθησαν από τον αληθινόν Χριστόν, και περιμένουν οι πλανημένοι τον πλάνον. «Εγώ ελήλυθα εν τω ονόματι του Πατρός μου, και ου λαμβάνετέ με, εάν δε άλλος έλθη εν τω ονόματι τω ιδίω, εκείνον λήψεσθε»

ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ Ο ΡΩΜΑΙΟΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΟΚΤΩ ΛΟΓΙΣΜΩΝ ΤΗΔΣ ΚΑΚΙΑΣ






Προς τον επίσκοπο Κάστορα περί των οχτώ λογισμών της κακίας.
Αφού πρωτύτερα συντάξαμε τον λόγο «περί διαμορφώσεως των Κοινοβίων», έχοντας το θάρρος στις προσευχές σου, επιχειρούμε πάλι να γράψομε για τους οχτώ λογισμούς της κακίας• της γαστριμαργίας, λέω, και πορνείας, φιλαργυρίας, οργής, λύπης, ακηδίας, κενοδοξίας και υπερηφάνειας. 
1. Για την εγκράτεια της κοιλίας 
     Πρώτα θα κάνω λόγο για την εγκράτεια στα φαγητά, η οποία είναι αντίθετη της γαστριμαργίας, και για τον τρόπο των νηστειών και την ποσότητα των φαγητών. Και αυτά, όχι από τον εαυτό μου, αλλά καθώς παραλάβαμε από τους αγίους Πατέρες. Εκείνοι λοιπόν, δεν έχουν παραδώσει ένα κανόνα νηστείας, ούτε ένα τρόπο της διατροφής, ούτε το ίδιο μέτρο, γιατί δεν έχουν όλοι την ίδια δύναμη, είτε λόγω ηλικίας, είτε ασθένειας, είτε καλύτερης συνήθειας του σώματος. Έχουν όμως παραδώσει σε όλους ένα σκοπό, να αποφεύγομε την αφθονία και να αποστρεφόμαστε το χορτασμό της κοιλιάς. Έχουν δει στην πράξη ότι είναι ωφελιμότερο και βοηθά στην καθαρότητα το να τρώει κανείς μία φορά την ημέρα από το να τρώει κάθε τρεις ή τέσσερις ή εφτά ημέρες. Γιατί λένε, εκείνος που επεκτείνεται υπέρμετρα στη νηστεία, υπέρμετρα κατόπιν τρώει. Και από αυτό, άλλοτε εξαιτίας της υπερβολής της αποχής από την τροφή ατονεί το σώμα και γίνεται πιο απρόθυμο για τις πνευματικές εργασίες, και άλλοτε όταν γεμίσει από το βάρος των τροφών προκαλεί αμέλεια και εξασθένηση της ψυχής. Και πάλι οι άγιοι Πατέρες δοκίμασαν και είδαν ότι δεν είναι για όλους κατάλληλη η διατροφή με χόρτα, ούτε με όσπρια, ούτε όλοι μπορούν να τρέφονται μόνο με ξερό ψωμί. Και άλλος, καθώς είπαν, ενώ τρώει δύο λίτρες ψωμί, πεινά ακόμη, ενώ άλλος τρώει μία λίτρα ή εξ ουγγιές και χορταίνει. Σε όλους λοιπόν, όπως είπα, ένα κανόνα εγκράτειας έχουν παραδώσει, το να μην ξεγελιούνται με το χορτασμό της κοιλιάς, ούτε να παρασύρονται από την ηδονή του λάρυγγα. Γιατί δεν είναι μόνο η διαφορά της ποιότητας των τροφών, αλλά και η ποσότητα που ανάβει τα πυρωμένα βέλη της πορνείας. Γιατί με οποιαδήποτε τροφή όταν γεμίσει η κοιλιά, γεννά το σπόρο της διαφθοράς. Και πάλι δεν είναι μόνο η κραιπάλη του κρασιού που φέρνει μέθη στη διάνοια, αλλά και η αφθονία του νερού και κάθε τροφής η υπερβολική χρήση, τη ζαλίζει και φέρνει νύστα σ' αυτήν. Αιτία της καταστροφής των σοδομιτών δεν ήταν η κραιπάλη του κρασιού και των διαφόρων φαγητών, αλλά η αφθονία του άρτου, κατά τον προφήτη.

Η ασθένεια του σώματος δεν είναι αντίθετη με την καθαρότητα της καρδιάς, όταν δώσομε στο σώμα εκείνα που απαιτεί η ασθένεια, όχι ό,τι θέλει η ηδονή. Τις τροφές τις χρησιμοποιούμε τόσο ώστε να ζήσομε, όχι για να σκλαβωθούμε στις ορμές της επιθυμίας. Η μετρημένη και μέσα σε λογικά όρια τροφή βοηθά στην υγεία του σώματος, δεν αφαιρεί την αγιότητα. Ακριβής κανόνας εγκράτειας, όπως παρέδωσαν οι Πατέρες, είναι να σταματούμε να τρώμε πριν χορτάσομε. Και ο Απόστολος που είπε: «Μη φροντίζετε για τη σάρκα, πως να ικανοποιήσετε τις επιθυμίες της», δεν εμπόδισε την αναγκαία κυβέρνηση της ζωής, αλλά απαγόρευσε την φιλήδονη φροντίδα.
Άλλωστε, για την τέλεια καθαρότητα της ψυχής, δεν αρκεί μόνη η εγκράτεια στα φαγητά, αν δεν συντρέχουν και οι υπόλοιπες αρετές. Λοιπόν, η ταπείνωση με την υπακοή και την καταπόνηση του σώματος, ωφελούν πολύ. Η αποχή από τη φιλαργυρία, όχι μόνον το να μην έχει κανείς χρήματα, αλλά και το να μην τα επιθυμεί, οδηγεί στην καθαρότητα της ψυχής. Η αποχή από την οργή, από τη λύπη, από την κενοδοξία, από την υπερηφάνεια, όλα αυτά προξενούν τη γενική καθαρότητα της ψυχής. Τη μερική καθαρότητα της ψυχής, μέσω της σωφροσύνης, ιδιαίτερα κατορθώνουν η νηστεία και η εγκράτεια. Γιατί είναι αδύνατον εκείνος που έχει γεμάτη την κοιλιά του, να κάνει νοερό πόλεμο εναντίον του πνεύματος της πορνείας. Ώστε λοιπόν πρώτος αγώνας μας ας είναι να συγκρατούμε την κοιλιά μας και να υποδουλώνομε το σώμα. Όχι μόνο με νηστεία, αλλά και με αγρυπνία και κόπο και πνευματικά αναγνώσματα και με το να μαζεύομε την καρδιά μας πάνω στο φόβο της κολάσεως και στον πόθο της βασιλείας των Ουρανών. 
2. Περί του πνεύματος της πορνείας και της σαρκικής επιθυμίας
     Δεύτερος αγώνας που έχομε να κάνομε είναι εναντίον του πνεύματος της πορνείας και της σαρκικής επιθυμίας, η οποία επιθυμία αρχίζει από τη μικρή ηλικία να ενοχλεί τον άνθρωπο. Ο αγώνας αυτός είναι μεγάλος και δύσκολος και έχει δύο μέτωπα. Γιατί ενώ τα άλλα ελαττώματα κάνουν τη μάχη μόνο μέσα στην ψυχή, ο σαρκικός πόλεμος είναι διπλός, και στην ψυχή και στο σώμα. Και γι' αυτό πρέπει να αναλάβομε διπλό πόλεμο.

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ


Η Διάκριση (Άγιος Ιωάννης ο Κασσιανός)


Το Σπήλαιο του Αγίου Ιωάννη Κασσιανού στην Ρουμανία

Ακολουθεί απόσπασμα από τον Λόγο του αγίου Ιωάννη του Κασσιανού (360 - 435 μ.Χ), Μαθητή του αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου, προς τον ηγούμενο Λεόντιο και τους λοιπούς μοναχούς για το χάρισμα της διάκρισης.
Περί λογισμών

«Από που προέρχεται αυτό: πολλές φορές χωρίς να θέλομε, μας παρενοχλούν πολλές ενθυμήσεις και πονηροί λογισμοί και σχεδόν χωρίς να το γνωρίζομε, μας εξαπατούν, μπαίνοντας κρυφά και χωρίς θόρυβο στο νου μας, ώστε όχι μόνο να μην μπορούμε να τους εμποδίσουμε να έρχονται, αλλά και να έχομε μεγάλη δυσκολία στο να τους διακρίνομε ακριβώς. Θέλομε να μάθομε αν είναι δυνατό να μείνει η διάνοια εντελώς ελεύθερη από αυτούς τους λογισμούς και να μην ενοχλείται διόλου». 
Σ’ αυτά ο αββάς Μωυσής αποκρίθηκε:
«Το να μην ενοχλείται η διάνοια από τις ενθυμήσεις αυτές είναι αδύνατο. Το να τις δέχεται όμως και να τις μελετά ή να τις απορρίπτει, είναι δυνατόν σ’ εκείνον που προσπαθεί. Το να δημιουργούνται μέσα μας δεν προέρχεται από εμάς, το διώξιμό τους όμως είναι στην εξουσία μας, και η διόρθωση της διάνοιάς μας εξαρτάται από την προαίρεση και την επιμέλειά μας. Επειδή όταν με σύνεση και συνεχώς μελετούμε το νόμο του Θεού και καταγινόμαστε σε ψαλμούς και ύμνους, νηστείες και αγρυπνίες και θυμόμαστε συνεχώς τα μέλλοντα, την βασιλεία των ουρανών και την κόλαση του πυρός, και όλα τα έργα του Θεού, οι πονηροί λογισμοί λιγοστεύουν και δεν βρίσκουν τόπο. 

Όταν όμως ασχολούμαστε με κοσμικές φροντίδες και σαρκικά πράγματα και παραδίνουμε τους εαυτούς μας σε μάταιες και ανώφελες συναναστροφές, τότε πληθαίνουν μέσα μας οι πονηροί λογισμοί. Όπως ο νερόμυλος είναι αδύνατο να σταματήσει όσο τρέχει το νερό, και είναι στην εξουσία του μυλωνά να αλέσει σιτάρι ή ζιζάνια, έτσι και η διάνοιά μας, επειδή είναι αεικίνητη, δεν μπορεί να μείνει αργή από λογισμούς. Και είναι στην εξουσία μας να της δώσομε ή πνευματική μελέτη ή σαρκική εργασία». 
Βλέποντας ο αββάς ότι νιώθαμε θαυμασμό και κατάπληξη για όλα αυτά και ότι είχαμε αχόρταγο πόθο για τα λόγια του, αφού σώπασε λίγο, μας είπε: «Επειδή τράβηξε σε τόσο μάκρος το λόγο ο δικός σας πόθος και ακόμα είσαστε πρόθυμοι, από τούτο καταλαβαίνω ότι έχετε αληθινή δίψα να ακούσετε διδασκαλία για την τελειότητα. Θα σας μιλήσω λοιπόν για την εξαιρετική αρετή της διακρίσεως, η οποία είναι ακρόπολη και βασίλισσα μεταξύ των άλλων αρετών. Και θα σας δείξω την υπεροχή αυτής της αρετής και το ύψος και την ωφέλειά της, όχι μόνο από τα δικά μου λόγια αλλά και με αρχαίες γνώμες των Πατέρων, σύμφωνα με την χάρη που παρέχει ο Κύριος, ανάλογα με την αξία και τον πόθο των ακροατών, σ’ εκείνους που εξηγούν τον λόγο Του.

Περί του χαρίσματος της διάκρισης

Η Φιλοπτωχεία (Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος)


Η Φιλοπτωχεία (Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος)


Ο Άγιος Γρηγόριος είναι όχι μόνο ένας μεγάλος πατέρας και διδάσκαλος της Εκκλησίας, αλλά και ο επιφανέστερος θεολόγος της μετά τον απόστολο και ευαγγελιστή Ιωάννη.

Γεννημένος μεταξύ 326 και 329 στην Αριανζό, κοντά στη Ναζιανζό της Καππαδοκίας, από εύπορους γονείς, απέκτησε μεγάλη κλασική και θεολογική μόρφωση. Μαζί με το συμφοιτητή και φίλο του άγιο Βασίλειο τον Μέγα, αρχιεπίσκοπο Καισαρείας της Καππαδοκίας, και τον άγιο Γρηγόριο, επίσκοπο Νύσσης, ανήκει στους «μεγάλους Καππαδόκες». Από τον πατέρα του, Γρηγόριο επίσης, επίσκοπο Ναζιανζού, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και από τον άγιο Βασίλειο επίσκοπος Σασίμων. Πάντως, φύση μοναχική καθώς ήταν, αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη μόνωση, την ησυχία και την άσκηση.

Το 379 κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, για ν’ αντιμετωπίσει την αίρεση του αρειανισμού. Με κέντρο τον μικρό ναό της Αναστάσεως, κατήχησε, δίδαξε, εκφώνησε τους περίφημους λόγους του για τη θεότητα του Υιού, που του εξασφάλισαν το χαρακτηρισμό του Θεολόγου, και αναζωπύρωσε την Ορθοδοξία, μολονότι αντιμετώπισε τη βίαιη αντίδραση των αρειανών. Αφού χρημάτισε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως για μικρό χρονικό διάστημα (Νοέμβριος 380 – Ιούνιος 381), παραιτήθηκε από το θρόνο και αποσύρθηκε στη γενέτειρά του, όπου ασχολήθηκε με τη συγγραφή και την καταπολέμηση των αιρετικών απολλιναριστών ως την κοίμησή του, το 390.

Ως συγγραφέας ο άγιος Γρηγόριος χαρακτηρίζεται από θεολογικό βάθος, έντονη ποιητικότητα, ρητορική δεινότητα και βαθειά γνώση του αττικού λόγου. Η παράδοση, στην οποία στηρίζεται, αποτελεί συνάρτηση της αλεξανδρινής σχολής και της θεολογίας των αγίων Ιγνατίου του Θεοφόρου, Ειρηναίου Λυώνος και Αθανασίου του Μεγάλου. Θεολόγησε κυρίως για τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, τη σχέση Τους και τον τρόπο υπάρξεώς Τους. Οι απαντήσεις του στα τριαδολογικά, πνευματολογικά και χριστολογικά προβλήματα διατύπωσαν κατά τον πιο έγκυρο τρόπο την πίστη και την παράδοση της Εκκλησίας.
Τα κείμενά του, όσα διασώθηκαν, διακρίνονται σε επιστολές (246), έπη θεολογικά και ιστορικά (τουλάχιστον 396) και λόγους (43). Οι λόγοι αποτελούν τα ύψιστα δημιουργήματά του, τόσο από θεολογική όσο και από λογοτεχνική άποψη, και διαιρούνται σε δογματικούς, απολογητικούς, εόρτιους, εγκωμιαστικούς-επιτάφιους και ηθικολογικούς-κοινωνικούς. Ένας από τους τελευταίους είναι και ο λόγος «Περί φιλοπτωχίας», ανθολόγηση του οποίου ακολουθεί σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοση.

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ


ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ


Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ
 
            Η Κλίμακα διαιρείται σε τριάντα λόγους . Η διαίρεση αυτή έχει χριστολογική χροιά, καθόσον ο Κύριος σε ηλικία των τριάντα ετών «τον τριακοστόν βαθμό εν τη νοερά κλίμακι εκληρώσατο». Οι τρεις πρώτοι λόγοι αποτελούν την εισαγωγή. Ακολουθούν οι τέσσερις βασικές αρετές η υπακοή, η μετάνοια, η μνήμη θανάτου, και το χαροποιών πένθος. Από τον όχδοο μέχρι τον εικοστό έκτο λόγο περιγράφονται  τα σκληρά πάθη. Οργή, μνησικακία, καταλαλιά, πολυλογία, ψεύδος, ακηδία, γαστριμαργία, ανηθικότης, φιλαργυρία, αναισθησία, ύπνος, δειλία, κενοδοξία, υπερηφάνεια, βλασφημία, πονηρία προς τα οποία πρέπει να πολεμήσει ο πνευματικός αγωνιστής.
            Εκεί περιγράφονται και οι αντίστοιχες αρετές, αοργησία, σιωπή, εγκράτεια, αγνεία, πραότης, απλότης, ταπεινοφροσύνη. Ο εικοστός λόγος περί διακρίσεως μιλεί για τα πάθη τις αρετές, τους λογισμούς, και την απλανή διάκριση. Οι τέσσερις τελευταίοι λόγοι περιγράφουν τους γλυκούς καρπούς των ασκητικών μόχθων. Η κατάκτηση της ησυχίας, της μακάριας προσευχής, της θεομιμήτου απαθείας, της λυτρώσεως από το σάλο των παθών.                  
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 30 ΛΟΓΟΥΣ  

 
ΠΕΡΙ ΑΠΟΤΑΓΗΣ
 ………Ο Θεός είναι για όσους θέλουν, η ζωή και η σωτηρία τους, όλων, και των πιστών και των απίστων και των δικαίων και των αδίκων, και των ευσεβών και των ασεβών και των απαθών και των εμπαθών και των μοναχών και των κοσμικών και των σοφών και των αγραμμάτων, και των υγιών, και των ασθενών και των νέων και των ηλικιωμένων……..
……….Άνθρωπος ΑΣΕΒΗΣ είναι μια ύπαρξης λογική και θνητή, η οποία θεληματικά αποφεύγει την ζωή και τον Δημιουργό της, που υπάρχει αιώνια τον θεωρεί ως ανύπαρκτο.
Παράνομος είναι αυτός που με την κακή του σκέψη διαστρέφει τον νόμο του Θεού και που νομίζει ότι πιστεύει, ενώ έχει επιθυμίες και αντιλήψεις αντίθετες προς τον Θεό.
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ είναι η απομίμηση του Χριστού, όσο είναι δυνατό στον άνθρωπο, και στα λόγια και στα έργα και στην σκέψη. Πιστεύει ορθά και αλάνθαστα στην  ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ.
ΘΕΟΦΙΛΗΣ  είναι εκείνος που απολαμβάνει όλα τα φυσικά και αναμάρτητα δώρα του Θεού, συγχρόνως όμως δεν αμελεί όσο μπορεί, να επιτελεί το αγαθό.
ΕΓΚΡΑΤΗΣ είναι αυτός που ζει μέσα στους πειρασμούς και τις παγίδες και τους θορύβους του κόσμου και αγωνίζεται με όλη του την δύναμη  να μιμηθεί την ζωή εκείνων που είναι απαλλαγμένοι από τους θορύβους του κόσμου.
ΜΟΝΑΧΟΣ είναι τάξις και καταστάσεις των ασώματων αγγέλων που κατορθώνεται μέσα σε υλικό και ρυπαρό σώμα.
ΜΟΝΑΧΟΣ είναι εκείνος που είναι αφοσιωμένος μόνο στις εντολές του Θεού και τις εφαρμόζει σε κάθε χρόνο και τόπο και πράγμα…

ΠΕΡΙ ΑΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ
...Εκείνος  που αγάπησε πραγματικά τον Κύριο και ζήτησε αληθινά να κερδίσει την μέλλουσα βασιλεία , εκείνος που απέκτησε πραγματικό πόνο για τις αμαρτίες του και ζωντανή ενθύμηση για την κόλαση και την αιώνια κρίση, εκείνος  που ξύπνησε αληθινά μέσα του τον φόβο του θανάτου, δεν θα αγαπήσει πλέον ούτε θα ενδιαφερθεί ούτε θα μεριμνήσει καθόλου για χρήματα ή για τα κτήματα η για τους γονείς του, η για την επίγεια δόξα η για φίλους η για αδελφούς η για τίποτε το γήινο. Αλλά αφού αποτίναξη από επάνω του και μισήσει κάθε επαφή και κάθε φροντίδα για όλα αυτά, επί πλέον δε και πριν από όλα αφού μισήσει την ίδια του την σάρκα ακολουθεί τον Χριστό γυμνός και αμέριμνος και ακούραστος, ατενίζοντας πάντοτε στον ουρανό και αναμένοντας την εξ ύψους βοήθεια…

ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ            
...Υπακοή σημαίνει , ενταφιασμός της δικής μας θελήσεις και ανάστασης της ταπεινώσεως. Υπάκουη σημαίνει να αποθέσουμε την δική μας διάκριση στην πλούσια διάκριση του Γέροντα και του Πνευματικού.
Οι Πατέρες ονομάζουν την ψαλμωδία όπλο, την προσευχή τείχος, τα καθαρά δάκρυα λουτρό, ενώ την μακάρια Υπάκοη την χαρακτήρισαν μαρτύριο. Χωρίς αυτή κανείς από τους εμπαθείς δεν θα κατορθώσει να δει τον ΚΥΡΙΟΝ.
Η ψυχή που συνηθίζει να εξομολογείται, η σκέψη της εξομολόγησης την συγκρατεί σαν χαλινάρι και δεν την αφήνει να αμαρτήσει. Αντιθέτως τις αμαρτίες που δεν σκέπτεται κανείς να τις εξομολογηθεί συνεχώς σαν σε σκοτάδι τις διαπράττει άφοβα. 
Από την Υπακοή γεννιέται η ταπείνωση. Από την ταπείνωση γεννιέται η διάκρισης. Από την διάκριση γεννιέται η διόρασης και από αυτήν η προόρασις…
       
ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ  
...Μετάνοια σημαίνει ανανεώση του βαπτίσματος.  Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεό για νέα ζωή. Μετανοών σημαίνει αγοραστής της ταπεινώσεως. Μετάνοια σημαίνει μόνιμος αποκλεισμός κάθε σωματικής παρηγοριάς. Μετάνοια σημαίνει σκέψης αυτοκατακρίσεως, αμεριμνησία για όλα τα αλλά και μέριμνα για την σωτήρια του εαυτού μας. Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα της ελπίδας και αποκηρύξεις της απελπισίας. Μετανοών σημαίνει κατάδικος απαλλαγμένος από αισχύνη. Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωση με τον Κύριο με έργα αρετής αντίθετα με τα παραπτώματα μας. Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός της συνειδήσεως. Μετάνοια σημαίνει θεληματική υπομονή όλων των θλιβερών πραγμάτων. Μετανοών σημαίνει επινοητής τιμωριών του εαυτό του. Μετάνοια σημαίνει υπερβολική τιμωρία της κοιλιάς με την νηστεία και κτύπημα της ψυχής με υπερβολική συναίσθηση.
Είδα ψυχές που έρεπαν με μανία στους σαρκικούς έρωτες. Αυτές  λοιπόν αφού έλαβαν αφορμή μετανοίας από την γεύση του αμαρτωλού έρωτα, μετέτρεψαν αυτό σε έρωτα προς τον Κύριο. Έτσι ξεπέρασαν αμέσως κάθε αίσθημα φόβου και κεντρίσθηκαν στην άπληστη αγάπη του Θεού. Για αυτό και ο Κύριος στην αγνή εκείνη πόρνη (ΛΟΥΚΑΣ Ζ 37-48) δεν είπε ότι φοβήθηκε αλλά «¨ότι αγάπησε πολύ» και κατόρθωσε εύκολα να απόκρουση τον ένα έρωτα με τον άλλο.
Σημείο της πραγματικής και επιμελούς μετανοίας είναι να θεωρούμαι τον εαυτό μας άξιο για όλες τις θλίψεις που μας συμβαίνουν τις ορατές που προέρχονται από τα πράγματα και τους ανθρώπους και τις απατές, που προέρχονται από τους δαίμονες και για πολύ περισσότερες…

ΛΟΓΟΙ ΑΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

ΛΟΓΟΙ ΑΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ
 


Σκέψεις Αγίων διά την αρετήν της ταπεινοφροσύνης

- Η ταπεινοφροσύνη είναι ο θρόνος της αγάπης και όλων των άλλων αρετών. (Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης).
- Ω άνθρωπε ταπεινέ, θέλεις να εύρης την αιώνιον ζωήν; Κράτησον την πίστην και την ταπείνωσιν εις εαυτόν, διότι διά τούτων ευρίσκεις έλεος και την βοήθειαν του Θεού, και λόγους τινας λαλουμένους παρά Θεού εις την καρδίαν σου, και τον φύλακά σου Άγγελον παραμένονα κρυπτώς και φανερώς παρά σοι. Θέλεις ν’ αποκτήσης ταύτα, τα οποία είναι ομιλίαι της αιωνίου ζωής; περιπάτει μεθ’ απλότητος την οδόν της ζωής σου και μη γίνου σοφός ενώπιον του Θεού· καθότι εις μεν την απλότητα ακολουθεί η πίστις, εις δε την λεπτότητα της γνώσεως, και εις την αναστροφήν των λογισμών σου ακολουθεί η υψηλοφροσύνη δια της οποίας ευρίσκεσαι μακράν του Θεού. Όταν παρασταθής εις προσευχήν ενώπιον του Θεού τόσον οφείλεις να ταπεινοίς σεαυτόν διά του λογισμού σου ώστε να θεωρής σεαυτόν ως παιδίον τραυλίζον· και μη είπης έμπροσθεν Αυτού τι, μετά λεπτής γνώσεως αλλά πλησίασον εις Αυτόν μετά φρονήματος νηπιάζοντος παιδίου, και παραστάσου ενώπιον Αυτού ούτως ώστε να αξιωθής της πατρικής εκείνης προνοίας η οποία γίνεται από τους πατέρες εις τα πολλά μικρά αυτών παιδία, ως είπεν ο Δαυίδ, φυλάσσει Κύριος τα νήπια. Και όχι μόνον αυτά, αλλά και τους εις τον κόσμον ευρισκομένους σοφούς κατά την γνώσιν, οίτινες καταλείπουσι την ιδίαν αυτών γνώσιν και επιστηρίζονται εις εκείνην την αόρατον σοφίαν και γίνονται ως νήπια μικρά θεληματικώς και μανθάνωσιν εκείνην την σοφίαν ήτις δεν διδάσκεται διά της γυμνασίας και μαθήσεως υπό διδασκάλων· και καλώς είπεν ο σοφός και θείος Παύλος ότι, όστις θέλει να είναι σοφός εις τούτον τον κόσμον, ας γίνη μωρός ίνα γένηται σοφός. (Αββάς Ισαάκ ο Σύρος).
- Είπεν γέρων· ο έχων ταπείνωσιν, ταπεινοί (ταπεινώνει) τους δαίμονας· ο δε μη έχων ταπείνωσιν, καταπαίζεται υπό των δαιμόνων.
- Είπεν γέρων· εάν είπης τινί «συγχώρησόν μοι» ταπεινών εαυτόν, καίεις τους δαίμονας.
- Οι προπάτορες ημών οίκων εδέσποζον, και πλούτου εκράτουν, και γυναίκας είχον, και τέκνων προενόουν και τω Θεώ ομίλουν διά την άπληστον αυτών ταπεινοφροσύνην· ημείς δε κόσμου ανεχωρήσαμεν, και πλούτου κατεφρονήσαμεν, και τους οικείους κατελίπομεν, και δοκούμεν Θεώ προσεδρεύειν και υπό δαιμόνων χλευαζόμεθα διά την έπαρσιν ημών. Ο επαιρόμενος αγνοεί εαυτόν· ει γαρ εγίνωσκεν εαυτόν και την αυτού αφροσύνην και ασθένειαν, ουκ αν επήρθη· ο δε εαυτόν αγνοών, πώς δύναται Θεόν γινώσκειν; (Αββάς Μακάριος)
- Όταν ίδης λογισμόν ανθρωπίνην σοι δόξαν υπαγορεύοντα, γίνωσκε σαφώς ότι αισχύνην σοι κατασκευάζει. (Αββάς Μάρκος)

Ἀναστάς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ Τάφου, καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.