Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

ΠΕΡΙ ΖΩΗΣ

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

  Agioritikovima

«Πραγματική τομή στην παγκόσμια ιστορία υπήρξε η συνάντηση του Χριστιανισμού, ως νέας δυνάμεως, που έμμελε να μεταστοιχειώσει πνευματικά και πολιτιστικά, αλλά και πολιτικά ακόμη, τον κόσμο, και του Ελληνισμού, ως τρόπου ζωής και σκέψεως.

Η μεταφορά του Χριστιανισμού από το Ιουδαϊκό στο «ελληνικό» ή «εθνικό» περιβάλλον και η κατ'αυτόν τον τρόπο οικουμενικοποίηση του ευαγγελικού κηρύγματος συνετέλεσε στην εκ θεμελίων αναδόμηση και μεταμόρφωση ενός πολιτισμού, που υπήρξε η κορύφωση της πανανθρώπινης προόδου, που είχε συντελεσθεί από την πτώση μέχρι την Σάρκωση.
Ο απέραντος ελληνι(στι)κός κόσμος μέσα στη γλωσσική και πολιτιστική ενότητα του (καρπό του έργου του Μ.Αλεξάνδρου) και την πολιτική του συνοχή (αποτέλεσμα της επεκτάσεως της Ρώμης), διέθεντε το πρωταρχικό στοιχείο της ελληνικότητας, που είναι η «ζήτησις της αληθείας».

Η αναζήτηση αυτή, ουσιαστικό γνώρισμα της ελληνικής συνειδήσεως, εκτείνεται σ' όλους τους χώρους της γνώσεως (θρησκεία-φιλοσοφία-επιστήμη-τέχνη) και σ'όλο το φάσμα των ανθρωπίνων πραγμάτων. Είναι η καθολική ζήτηση της αληθείας για την καθολική τελείωση συνόλου της ανθρωπίνης υπάρξεως και ανάλογη δόμηση του κοινωνικού χώρου, ως ευνομούμενης πολιτείας.

Από τα βάθη της συνειδήσεως, ως εσωτερικότητα και αυτοενδοσκόπηση (γνώθι σαυτόν), προχωρεί η ελληνική ζήτηση στην πρώτη αιτία του κόσμου (οντολογία) και εκδιπλώνεται ως συνεχής αγώνας γι αγνώση των όντων και του Όντος (γνωσιολογία). Αναζητώντας έτσι την καθολική αλήθεια ο Έλλην άνθρωπος ψηλαφούσε την θεία παρουσία στον κόσμο (Πράξ.17.27), ερευνώντας τον άνθρωπο και τον κόσμο και προσανατολίζοντας Θεοκεντρικά την πορεία του προς τις κορυφές της τελειότητας (όσιο-αληθές-ωραίο-δίκαιο) και ανεπίγνωστα προς την πηγή κάθε τελειότητας, τον τρισυπόστατο Θεό.

Αυτό το θεμελιώδη χαρακτήρα της Ελληνικότητας θα εξάρει ιδιαίτερα ο Αθηναίος (;) Κλήμης Αλεξανδρεύς: «Φαμέν τοίνυν ενθένδε [...] την φιλοσοφίαν ζήτησιν έχειν περί αληθείας και της των όντων φύσεως, αλήθεια δε αύτη, περί ης ο Κύριος αυτός είπεν «εγώ είμη η αλήθεια»...». Η ελληνική δηλαδή αναζήτηση, θεοκεντρική στην αυτοέκφραση της, όχι μόνο στον χώρο της διανοήσεως, αλλά και στην καθημερινή πρακτική των λαϊκών στρωμάτων, ήταν κατ'ουσίαν Χριστοκεντρική.

Είναι δε σημαντικό, ότι ο Κλήμης εδώ δεν πρωτοτυπεί στην διακρίβωση του, διότι η ζήτηση του Ελληνισμού καταξιώθηκε και αγιοπνευματικά στο κήρυγμα του φωτιστού των Ελλήνων Παύλου, όταν γράφει στους Έλληνες Κορινθίους της εποχής του: «Έλληνες σοφίαν ζητούσιν», αντιπαραβάλλοντας την ελληνική ζήτηση της σοφίας-αληθείας στην ιουδαϊκή «οιονεί» επαιτείαν («Ιουδαίοι σημείον αιτούσιν»).

Η ελληνική αναζήτηση-έστω και αποπροσανατολισμένη λόγω της πτώσεως- συνιστά για τον Απόστολο Παύλο στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας, την ελληνικότητα καθ'εαυτήν. Η εμπειρία άλλωστε του Αποστόλου είχε αποδείξει, ότι η ζήτηση αυτή συνοδεύεται και από τη διάθεση αποδοχής της αλήθειας, όπου ευρεθεί, τουλάχιστον στον Ελληνισμό εκείνο, που διασώζει την αυθεντικότητα του.

Γιατί ο ίδιος ο Παύλος θα διαπιστώσει, ότι υπάρχει και ο αλλοτριωμένος Ελληνισμός, που απορρίπτει την αλήθεια-σοφία και μένει στην αναλήθεια και αλογία, αποδεικνύοντας ότι η ζήτηση του είναι απλή επικάλυψη της αλλοτριώσεως του.

Μήπως αυτό δεν συνέβη σε μια κοσμοϊστορική στιγμή του Ελληνισμού στην ίδια τη Μητρόπολη του; Ο Απόστολος του ελληνικού κόσμου έφερε και κήρυξε στην φιλόσοφο Αθήνα την αναζητούμενη αλήθεια ως «Χριστόν εσταυρωμένον» και Αναστάντα. Αυτό σημαίνει, ότι ο Παύλος έφερε στον ελληνισμό την απάντηση του Θεού στη ζήτηση του (Πράξ.17.2,3.31).

Η παρουσία δε του Παύλου στην Πνύκα ήταν το κριτήριο της γνησιότητας, αλλά και του αλλοτριώσεως του Ελληνισμού. «Επί της καθέδρας» των μεγάλων Φιλοσόφων, ως άλλοι Φαρισαίοι, βρέθηκαν να κάθονται ψευδείς αναζητηταί, ενώ οι διασώζοντες το ελληνικό φιλάληθες-φιλόσοφο πνεύμα σχημάτισαν τη μικρή εκείνη ομάδα των λιγότερο ή και καθόλου επισήμων, οι οποίοι «κολληθέντες αυτώ επίστευσαν» (Πράξ.17.34).

Η κρίσιμη για την ανθρωπότητα συνάντηση του Αρείου Πάγου αποβαίνει η λυδία λίθος για την επακρίβωση των αυθεντικών φορέων της ελληνικότητας. Ο Ελληνισμός, που αναζητεί αληθινά τον Χριστό και γι'αυτό Τον αναζητά εντασσόμενος στην Εκκλησία του.

Οι Φιλόσοφοι, που εικονίζονται συχνά στους Νάρθηκες των Ναών μας, είναι ένας τρόπος καταξιώσεως της γνήσιας ελληνικής αναζητήσεως, αφού φέρονται «ως προειπόντες την ενσάρκωσιν του Χριστού». Αποδεικνύεται έτσι, ότι ο Ελληνικός κόσμος της εποχής του Παύλου «ήταν κατά κάποια έννοια ώριμος ή προπαρασκευασμένος» για την στροφή αυτή.

Κατά την εύστοχη διατύπωση του αείμνηστου συναδέλφου μας Βασίλειου Μουστάκη, «η Ελλάς προετοιμαζομένη και αναζητούσα την Χάριν, είναι ήδη έργον της Χάριτος».

Ο Χριστιανισμός ως Ορθοδοξία θα εξαγιάσει την ζήτηση του Ελληνικού κόσμου, ανανοηματοδοτώντας το τελικό νόημα της υπάρξεως του και μεταστοιχειώνοντας την ύπαρξη του».

Πηγή: «Ελληνισμός και Ορθοδοξία»
Πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Μεταλληνού

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ – ΠΑΝΑΓΗ ΜΠΑΣΙΑ

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ – ΠΑΝΑΓΗ ΜΠΑΣΙΑ

   

Οἱ Ἅγιοί μας εἶναι οἱ ἀπλανεῖς ὁδηγοί τῆς οὐρανίου πορείας τοῦ χριστιανοῦ. Ἕνα ἀπό τά εὐωδέστατα ἄνθη τοῦ Κεφαλληνιακοῦ λειμῶνος εἶναι καί ὁ νεοφανής, Ὅσιος Παΐσιος Παναγής Μπασιᾶς.

Ἐγεννήθη εἰς τήν πόλη τοῦ Ληξουρίου τό ἔτος 1801 ἀπό τόν Μιχαήλ Τυπάλδο - Μπασιᾶ καί τήν Ρεγγίνα τό γένος Δελλαπόρτα, εὐσεβεῖς καί εὐκατάστατους ἀνθρώπους. Ἔλαβε σοβαρή γραμματική μόρφωση ἀφοῦ γνώριζε τήν Ἰταλική, Γαλλική καί Λατινική γλώσσα. Στήν ἀρχή τῆς σταδιοδρομίας του διορίζεται γραμματοδιδάσκαλος καί ἐξασκεῖ τό λειτούργημα τοῦ διδασκάλου, ἀλλά ἐμπνεόμενος ἀπό τά ριζοσπαστικά κηρύγματα τῶν Κοσμᾶ Φλαμιάτου καί Εὐσεβίου Πανᾶ, Ἐκκλησιαστικῶν ἀναστημάτων τῆς ἐποχῆς, οἱ ὁποῖοι ὑπεράσπιζον ὅτι οἱ Ἄγγλοι (κυρίαρχοι τῆς Ἑπτανήσου) προστᾶται, οὐσιαστικά τύραννοι, ἐπιβουλεύονται τό ὀρθόδοξον φρόνημα τῶν κατοίκων, ἀφήνει τό δημόσιο σχολεῖο καί παραδίδει μαθήματα κατ’ οἶκον συνεχίζων τήν ἀποστολήν του. Σέ ἡλικία 20 ἐτῶν, μετά τόν θάνατο τοῦ πατέρα του, ἔχων ἔμφυτη κλίσην ἐπηρεαζόμενος ἀπό τήν προσωπικότητα τοῦ Πολιούχου μεγάλου Ἀσκητοῦ, Ἁγίου Γερασίμου καί τοῦ γείτονός του, ἐπίσης μεγάλου Ἀσκητοῦ, Ἁγίου Ἀνθίμου, ἐγκαταλείπει τά πάντα καί φθάνει εἰς τό “ξηροσκόπελο” μικρό νησάκι εἰς τήν κάτω Λειβαθῶ, Βλαχερνῶν καί τόπος ἐξορίας Κληρικῶν ἀπό τούς Ἄγγλους. Ἐξόριστος τάς ἡμέρας ἐκείνας ἧτο καί ὁ περίφημος Ζακύνθιος Κληρικός Νικόλαος Καντούνης.

Δέν ἔμεινε ὅμως πολύ διάστημα καμφεῖς ἀπό τάς ἰκεσίας τῆς χήρας μητέρας του καί τῆς ἀπροστάτευτης ἀδελφῆς του. Ἐπιστρέφει λοιπόν μοναχός εἰς τόν κόσμον, ἀλλά ὁλόκληρη ἡ ζωή του ἀποδεικνύεται συνεχής ἀσκητικός ἀγών καί συνεπής ἐπαγρύπνησις τῶν μοναχικῶν ἰδεῶν καί ἀποφάσεών του. Τό 1836 χειροτονεῖται διάκονος καί Πρεσβύτερος ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κεφαλληνίας Παρθενίου Μακρῆ. «Ἔζη διά τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του. Ἐλειτούργει τακτικῶς ἤ καί καθ’ ἑκάστην, κηρύσσων συγχρόνως. Τό ὑπόλοιπον τῆς ἡμέρας διήρχετο τάς οἰκίας τῶν πιστῶν, ὅπου ὑπῆρχε χρεία, ὑλική καί πνευματική, πόνος, θλίψις καί συμπαρίστατο νουθετῶν καί παρηγορῶν. Διεκτίθη ὡς ἐξομολόγος, φροντίζων ἵνα ἐντυπωθῆ εἰς τάς ψυχάς τῶν χριστιανῶν ἡ εἰκών τοῦ Χριστοῦ.

Ἔλαβε παρά τοῦ Θεοῦ τό χάρισμα τῆς προφητείας καί “προΰλεγε τά μέλλοντα συμβαίνειν εἰς πρόσωπα, οἰκογενείας καί γενικώτερον τῆς κοινωνίας”», ὅπως γράφεται εἰς τήν εἰσήγησην τῆς ἁγιοποιήσεώς του. Πράγματι μέχρι τῶν ἡμερῶν μας φθάνει ὁ ἀπόηχος τῶν πολλῶν θαυμάτων, τῶν προφητειῶν καί τῆς ἐν γένει ἁγίας ζωῆς του. 21 Μαΐου 1864 γεύεται τῆς χαρᾶς τῆς Ἑνώσεως τῆς Ἑπτανήσου μέ τήν Μητέρα Ἑλλάδα διά τήν ὁποίαν εἰργάσθη μέ τόν ἰδικόν του ἀντιστασιακόν τρόπον πλησίον τῶν ἡρώων ριζοσπαστῶν, διατηρῶν καί καλλιεργῶν τήν Ὀρθόδοξον παράδοσιν, εἰς τόσον δυσκόλους πολιτικάς καί κοινωνικάς περιόδους. Τό 1867 μέ τούς φοβερούς σεισμούς τῆς Παλλικῆς γκρεμίζεται ἡ οἰκία του καί ἔκτοτε φιλοξενεῖται “πένης, πολλούς δέ πλουτίζων”, “μηδέν ἔχων καί τά πάντα κατέχων” εἰς τήν οἰκίαν τοῦ ἐξαδέλφου του Ἰωάννου Γερουλάνου, πατρός τοῦ σπουδαίου χειρουργοῦ Μαρίνου Γερουλάνου. Λόγω τῆς διαδοθείσης φήμης ἐκ τῶν πολλῶν θαυμάτων (ἐμφανῶς κεκοσμημένος προφητικῷ τοῦ Πνεύματος χαρίσματι), ἀποφεύγων τό φοβερό ὕφαλο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τόν ἐπάρατον ἐγωισμόν, καταφεύγει εἰς τήν γνωστήν μέθοδον μεγάλων ἀσκητῶν νά προσποιεῖται τόν τρελλόν καί ἔτσι συγκαταριθμεῖται εἰς τήν χορείαν τῶν διά Χριστόν σαλῶν ἁγίων.

Διά πέντε ἔτη ταλαιπωρεῖται κλινήρης ἀσθενής συνεχίζων νά εὐλογεῖ, νά εἰρηνεύει, νά καθοδηγεῖ, νά συμβουλεύει τούς χριστιανούς οἱ ὁποῖοι νυχθημερόν τόν ἐπισκέπτονται. Ἐκεῖ δέχεται τήν ἐπίσκεψιν τοῦ νέου Ἀρχιεπισκόπου Γερμανοῦ Καλλιγᾶ εἰς τόν ὁποῖον προλέγει τήν ἀνάρρησίν του εἰς τόν Ἀρχιεπισκοπικόν Θρόνον τῶν Ἀθηνῶν.

Ἐκοιμήθη 7 Ἰουνίου 1888 καί εἰς τήν πάνδημον μετά τριήμερον κηδεία του ἐξεφώνησε περίφημον ἐπικήδειο ὁ Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γερμανός Καλλιγᾶς. Ἡ παρουσία τῆς ἁγίας βιοτῆς του, οἱ διηγήσεις τῶν θαυμάτων του, παρέμειναν ζωνταναί καί ἀνεξίτηλαι εἰς τήν συνείδηση τῶν χριστιανῶν καί μετά ἀπό 88 χρόνια ὁδήγησαν τόν τότε Μητροπολίτην Κεφαλληνίας Προκόπιον νά πραγματοποιήσει ἀνακομιδήν τῶν ἁγίων λειψάνων του. Ἡ διαδικασία ἁγιοποιήσεως τοῦ Ἁγίου ἀπό τόν Οἰκουμενικόν θρόνον, λόγω τῶν γνωστῶν θλιβερῶν Ἐκκλησιαστικῶν γεγονότων τῆς Κεφαλληνίας, καθυστέρησε, καί μετά τήν ἐνθρόνησιν, ὁ εἰρηνοποιός καί εἰρηνοφόρος νέος Ποιμενάρχης κ.κ. Σπυρίδων ἐτέλεσε μέ Ἐκκλησιαστική λαμπρότητα καί μεγαλοπρέπεια τάς ἑορτάς ἀνακηρύξεως τοῦ Ἁγίου τήν 7ην Σεπτεμβρίου 1986 μέ ἐκπροσώπησιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί πλειάδα Ἀρχιερέων, ἐκδοθείσης Θ΄ Πατριαρχικῆς καί Συνοδικῆς Ἀποφάσεως 4 Φεβρουαρίου 1986.

Τόν Ἅγιον ἐγκωμίασαν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γερμανός Καλλιγᾶς, ὁ Ἱερεύς λόγιος Ζήσιμος Τυπάλδος, καί ἔγραψεν ὁ Ἀκαδημαϊκός Ἀμίλκας Ἀλιβιζάτος, ὁ Ἀρχιμ. π. Ἠλίας Μαστρογιαννόπουλος, ὁ Ληξουριώτης Ἀρχιερεύς Τρίκκης καί Σταγῶν Χερουβείμ Ἄννινος καί ὁ Αἰδεσιμολ. π. Κωνσταντῖνος Γκέλης. Τόση εἶναι ἡ ἀκτινοβολία τῆς προσωπικότητός του ὥστε ὁ σατυρικός ποιητής Ἀνδρέας Λασκαράτος, παρά τό ἀντικληρικό, τό ἀντιπαραδοσιακό του πνεῦμα, εἰς τήν ὑποσημείωσιν 6 τοῦ ἔργου του “Μυστήρια τῆς Κεφαλονιᾶς” σημειώνει: “Ἐτίμησα καί ἀγάπησα μάλιστα τήν ἀρετήν κάθε πού τήν εὕρηκα καί στά ράσα”. Ὁ σημερινός προσκυνητής εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Σπυρίδωνος Ληξουρίου ἔχει τήν δυνατότητα νά προσκυνήσει τά ἅγια λείψανα ἐντός ἀργυρῆς λάρνακος καί τόν τάφον τοῦ Ἁγίου.

πηγή : ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΕΡΟΥ - ΚΑΛΥΜΝΟΥ - ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ

Άρον άρον,σταύρωσον Αυτόν...!

Άρον άρον,σταύρωσον Αυτόν...!

  Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού αποτελεί για όλους μας μία ευκαιρία εντρύφησης στο ίδιο το γεγονός της σταύρωσης του Κυρίου, αλλά και στην σημασία που έχει ο Σταυρός Του για τη ζωή μας.   Ο ευαγγελιστής Ιωάννης καταγράφει την στάση των Ιουδαίων έναντι του Χριστού, όταν ο Πιλάτος Τον παρουσιάζει ενώπιον τους ταπεινωμένο, πονεμένο και σιωπηλό: «άρον άρον, σταύρωσον αυτόν» (Ιωάν.19, 15). Ο σταυρός για τους Ιουδαίους αποτελεί σημείο τιμωρίας και απαλλαγής από τον έλεγχο που ο Χριστός πραγματοποιούσε στους ίδιους και τη ζωή τους. Αποτελεί το όργανο του θανάτου, δια του οποίου εκείνοι Τον διέγραφαν από την πραγματικότητα της ζωής, αδιαφορώντας για τον πόνο, τον εξευτελισμό, την συντριβή της ανθρωπιάς. Ταυτόχρονα, ο Σταυρός ήταν η ανταμοιβή για όσες ευεργεσίες ο Χριστός προσέφερε στον κόσμο και σ’ εκείνους, αλλά και η έκφραση του μίσους τους για Εκείνον. 
   Η Εκκλησία μας όμως υψώνει τον Τίμιο Σταυρό για να δείξει έναντι του Χριστού τα ακριβώς αντίθετα. Δηλώνει ότι επιζητεί τον έλεγχο από το Χριστό μέσα από το Ευαγγέλιο και τη ζωή της πίστης. Φανερώνει ότι πιστεύει στην Ανάσταση, η οποία έρχεται μετά το Σταυρό και δεν περιορίζεται μόνο στο Θεάνθρωπο, αλλά δίδεται ως δωρεά στον καθέναν από εμάς που πιστεύει σ’ Αυτόν. Ζητά δια της Υψώσεως από όλους σεβασμό στον άνθρωπο, αξιοπρέπεια, αγάπη. Και παράλληλα, διδάσκεται από την συγχώρεση την οποία ο Χριστός παρείχε στους εκφραστές του μίσους προς Εκείνον και προτείνει την συγχώρεση ως στάση αιώνιας ζωής προς όλους όσους Τον αποδέχονται. 
Στην εποχή μας οι άνθρωποι ζούνε τον σταυρό της δοκιμασίας εξαιτίας της κρίσης. Και είναι η κρίση έκφραση του τρόπου των Ιουδαίων, αλλά και όλων εκείνων που τους μιμούνται. 
  Οι Ιουδαίοι αισθάνονταν δυνατοί να επιβάλλουν το θάνατο. Οι ισχυροί του κόσμου αισθάνονται δυνατοί να επιβάλλουν τον θάνατο της αξιοπρέπειας, των αισθημάτων, της χαράς των ανθρώπων για περισσότερο κέρδος. 
 Οι Ιουδαίοι μίσησαν Εκείνον που τους ευεργέτησε σωματικά, αλλά και καταλάγιασε τις καρδιές τους δείχνοντας τι σημαίνει αγάπη, εμπιστοσύνη στο Θεό και καλώντας τους σε μία ζωή δικαιοσύνης, φωτισμού και αιωνιότητας. Οι ισχυροί του σύγχρονου κόσμου σκορπίζουν το φόβο στους ανθρώπους ότι δεν θα επιβιώσουν υλικά και δείχνουν ότι στην πράξη μισούνε το Θεό, γιατί γι’ αυτούς δεν υπάρχει αιωνιότητα, δικαιοσύνη και φωτισμός, αλλά μόνο συμφέρον, άνεση και αυτάρκεια στην παρούσα ζωή. 
 Οι Ιουδαίοι αρνήθηκαν το Χριστό γιατί η διδασκαλία Του τους ξεβόλευε από την στείρα προσκόλληση στο γράμμα του νόμου, από τον εγκλωβισμό στο εγώ τους, από την παράδοση σε μία θρησκευτική πίστη που δεν ανοιγόταν στον συνάνθρωπο, αλλά τους έκανε να θεωρούν τους εαυτούς τους το κέντρο του κόσμου. Οι ισχυροί του σύγχρονου κόσμου πιστεύουν στη θρησκεία του χρήματος, αλλά και κόβουν και ράβουν το Θεό στα μέτρα τους, για να δικαιολογούν τη σκληρότητά τους, την δυνατότητα να επιβάλλονται, θεωρώντας τους εαυτούς τους ότι δικαιούνται να είναι το κέντρο του κόσμου. 
 Οι Ιουδαίοι δεν ένιωθαν ότι το μίσος και η κακία και τα άλλα πάθη που είχαν διέγραφαν την ανθρωπιά, αλλά και την σχέση με το Θεό που δίνει αιώνια ζωή. Οι ισχυροί του κόσμου δεν βλέπουν τα πάθη τους και την αντίθεση των έργων τους προς το Ευαγγέλιο, αλλά μένουν στην πρόσκαιρη ευχαρίστηση του να καταδυναστεύουν τους ανθρώπους χάριν της ιδιοτελούς απόλαυσης, είτε σωματικής είτε ιδεολογικής, είτε πολιτισμικής.
Οι σύγχρονοι ισχυροί του κόσμου δεν είναι μόνο οι πολιτικοί κυβερνήτες του. Ούτε μόνο οι οικονομικοί πυλώνες που κρύβονται πίσω από την έννοια των αγορών. Είναι και όλοι εκείνοι που εμπορεύονται τον πολιτισμό, τις ιδέες, τα τεχνολογικά μέσα, τα καταναλωτικά αγαθά και σταυρώνουν τους ανθρώπους και τους λαούς. Και το χειρότερο είναι ότι οι άνθρωποι και οι λαοί αισθανόμαστε ανήμποροι να κάνουμε κάτι άλλο. Παραδίδουμε έτσι τους εαυτούς μας στην εξουσία τους και αναφωνούμε είτε με το λόγο είτε με τη σιωπή μας το «σταύρωσον».
Γιατί στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου που υποφέρει σταυρώνεται ο Χριστός. Και η Εκκλησία μας, χωρίς να αρνείται την προσωπική ευθύνη του καθενός για την αμαρτία και το κακό, δεν θα πάψει να επισημαίνει ότι η ελπίδα έγκειται στο να μοιάσουμε εκείνη την μικρή μερίδα που ακολούθησε το Χριστό στο Γολγοθά. Πόνεσε και συνέπαθε μαζί Του. Τον είδε συντετριμμένο και ηττημένο στο Σταυρό. Τον κήδεψε στον τάφο. Αλλά δεν έπαψε να Τον πιστεύει και να Τον αγαπά. Και Τον είδε τελικά Αναστημένο. Έλαβε από Αυτόν το Σταυρό ως ευλογία και αντιστροφή του «άρον άρον, σταύρωσον». Ως την αρχή της πορείας για μιαν άλλη ζωή. Αναστημένη. Δοτική και αγαπητική. Ζωή ελευθερίας από τα δεσμά της ανάγκης και του θανάτου. Ζωή αντίστασης στο κοσμικό πνεύμα. Ζωή αγώνα εναντίον των παθών και αλληλεγγύης στον καθένα που σταυρώνεται. Και, ταυτόχρονα, ζωή που ξέρει πού είναι το κέντρο και ο στόχος. Και δεν εγκλωβίζεται ακόμη και στην έλλειψη των υλικών, ίνα Χριστόν κερδήση.
Ας μας δίνει ο Χριστός έτσι να βλέπουμε το Σταυρό Του. Και να υψώνεται στις καρδιές μας το ήθος της ανακαίνισης του κόσμου. Ακόμη κι αν περνά μέσα από τον θάνατο του εγώ, των παθών μας, του βολέματός μας, της συνταύτισής μας με το πλήθος που αναφωνεί το «σταύρωσον». Η συγχώρεση που δόθηκε στο Σταυρό είναι για όλους. Ας την ζήσουμε στο μυστήριο της Εκκλησίας. 

πρωτοπρεσβύτερου π.Θεμιστοκλή Μουρτζανού

ELIPHAS LEVI

ELIPHAS LEVI

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ 

 
 

   Πρόκειται για τον Alphonse-Louis Constant (1810-1875).

Γεννήθηκε στο Παρίσι. Φοίτησε στο ιερατικό σεμινά­ριο του Αγίου Σουλπικίου, χειροτονήθηκε διάκονος. Εγκαταλείπει το Σεμινάριο, πράγμα το όποιο έκανε τη μητέρα του να αυτοκτονήσει. Γίνεται μοναχός Βενεδι­κτίνος. Λόγω των δοξασιών του αποκλείεται από την ιερωσύνη. Σε ηλικία 36 ετών παντρεύεται. Από αυτό το γάμο αποκτά μία κόρη, που πέθανε σε ηλικία 7 ετών.

Αργότερα εξωραΐζει το όνομά του και γίνεται Μάγος Eliphas Levi. Γράφει το βιβλίο «Δόγμα και τυπικό της Υψηλής Μαγείας», χωρίζει τη γυναίκα του και συμπληρώνει το συγγραφικό του έργο με τα βιβλία «Ιστορία της μαγείας», «Η κλείδα των μεγάλων μυστικών» κ.α.

Σήμερα υπάρχει στο Παρίσι ένας Κύκλος Eliphas Levi. Τα «Φιλοσοφικά Τετράδια» αυτού τού κύκλου κυκλοφο­ρούν μεταξύ μαθητών με αλληλογραφία. Στην Αθήνα υ­πάρχει επίσης ένας κύκλος, που καταβάλει προσπάθειες να ενεργοποιηθεί. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δό­θηκαν από την Πρόεδρο τού Κύκλου των Παρισίων, υ­πάρχουν μυητικές εταιρείες, που συνεχίζουν τις διδασκα­λίες τού Ε. Levi. Ο Κύκλος αποτελεί την προετοιμασία για την είσοδο σε μια τέτοια εταιρεία, γιατί χωρίς τη «μύηση» δεν μπορεί να φθάσει κανείς στο «φως» (Τετρά­διο αριθ. I, σ. 5).

Κατά τον Levi η «νέα συναγωγή», δηλαδή η Εκκλη­σία, «κατέστη στείρα, όπως και η αρχαία». Με τον ερχο­μό τού «παρηγορητή», του «πνεύματος της νοήσεως», που προανήγγειλε ο Χριστός, η ανθρωπότητα θα ελευθε­ρωθεί «από τα ασφυκτικά σπάργανα της ιεραρχίας» (Αββά Constant/Eliphas Levi, Η Βίβλος της Ελευθερίας, Παρίσι 1841, ακριβής μετάφραση, Τετράδιο 1, σ. 7-8).

Σύμφωνα με τη διδαχή τού Ε. Levi ο Θεός είναι «η πρώτη αιτία», «νοήμων» και «καλή», αφού το κακό «δεν είναι παρά μια στέρηση τού όντος, επεκτατική... νοημο­σύνη και αγάπη». Κατά την αντίληψη τού Ε. Levi «ο Θεός δεν είναι έξω από τη φύση... είναι μέσα σε κάθε τι που υπάρχει». Ως «αιτία» ποτέ δεν έπαυσε να παράγει «το αποτέλεσμά του»· ό,τι υπάρχει «δεν έχει αρχίσει και οι μορφές του ποικίλουν ακατάπαυστα, αποτελούν το α­ναγκαίο αποτέλεσμα των αιώνιων συνδυασμών των αριθ­μών, που κινούνται κυκλικά γύρω από την μεγάλη μονά­δα» (Η βίβλος της Ελευθερίας, σ. 9).

Η πορεία τού σύμπαντος είναι κυκλική. Ο Levi μι­λάει για το τεράστιο ωρολόγιο που γυρίζει συνεχώς. Όταν κτυπήσει μία η ώρα, «εμφανίζεται μια νέα δημιουρ­γία, αλλά εξέρχεται από την προηγούμενη... Είναι σαν ένα στόμα που εκπνέει, εισπνέει και εκπνέει ακατάπαυ­στα. Η πνοή του εξακοντίζει στο χώρο εκατομμύρια νέων κόσμων, έπειτα τα μυστηριώδη χείλη του μισανοί­γουν και τους έλκουν δια μιας άφατης εισπνοής. Έτσι κι ο Θεός, απορρίπτει και απορροφά... Ο Θεός είναι σαν τη θάλασσα που έλκει την παλίρροια και την αμπώτιδά της, δίχως ν' αυξάνουν ή να μειώνονται τα ύδατά της.

Ω άνθρωποι, που κοιτάζετε τον ουρανό, γιατί ψάχνετε τον Θεό έξω από τον εαυτό σας; Μήπως δεν νοιώθετε την ύπαρξή σας; Ο Θεός είναι μέσα σας επειδή σεις είσθε... είναι μέσα σε κάθε τι που είναι και είναι κάθε τι που είναι. Είναι ολόκληρος παντού και δεν περιέχεται πουθενά. Α­ποκαλύπτεται όπου εκδηλώνεται η ζωή» (Η βίβλος της Ελευθερίας, σ. 9-10).

Με αυτόν τον τρόπο ο Levi διδάσκει τον απόλυτο μονισμό. Δεν υπάρχει διάκριση ουσίας ανάμεσα στον Θεό και στον κόσμο, στο πνεύμα και στην ύλη. «Η ύλη και το πνεύμα δεν είναι δύο όντα... διότι το ον είναι ένα: κι αυτό που είναι δεν είναι παρά μόνο στην μονάδα» (Η Βίβλος της Ελευθερίας, σ. 11).

Ο Ε. Levi μιλάει επίσης και για Τριάδα και μάλιστα για «τρία πρόσωπα, που είναι ξεχωριστά και ίσα σε όλα τα πράγματα και βρίσκονται το ένα μέσα στο άλλο και δεν είναι το ένα χωρίς το άλλο» (Η Βίβλος της Ελευθε­ρίας, σ. 18). Όμως οι όροι αυτοί δεν κατανοούνται με τον τρόπο που κηρύττει η Εκκλησία.

Στο κεφάλαιο «Τριάς» γίνεται λόγος για «ένα Θεό Πα­τέρα των ανθρώπων, ένα Τέκνο αυτού του Πατέρα, που υ­πήρξε άνθρωπος όπως και μείς, για να μας αγαπά ως αδελ­φούς, κι ένα Πνεύμα αγάπης που είναι τρυφερό ως μητέ­ρα και γλυκύ σαν σύζυγος... Για τα παιδιά ο Θεός είναι πατέρας, για τους έφηβους, είναι αδελφός, για τους φτιαγμένους ανθρώπους είναι αγάπη... Έτσι ο Θεός απο­καλύφθηκε τρεις φορές στον κόσμο, πάντοτε διαφορετικός και πάντοτε ο ίδιος. Και κάθε μια από αυτές τις αποκαλύψεις του προαναγγέλθηκε από μια ένδοξη ανυπακοή και από μια νέα θυσία του ανθρώπου στην ελευθερία που τον καθιστά Θεό». «Κάθε πρόσωπο έχει την ειδικότερη εκ­δήλωση του και είναι πάντοτε ο ίδιος ο Θεός» (Η Βίβλος της Ελευθερίας, σ. 18-19).

Ο Θεός, λέγει ο Levi, έδωσε στον άνδρα την ελευθερία και για χάρη της ο άνδρας «έδωσε αυτή τη ζωή που του είχε δώσει ο Θεός». Όμως τώρα πρέπει να «πληρώσει την ελευθερία του με επτά χιλιάδες έτη μαχών και επίπο­νων εργασιών», όπως ο Ιακώβ που παντρεύτηκε τη Ραχήλ έπρεπε να την αγοράσει και πάλι με εφτά χρόνια δου­λείας. «Είναι ο συμβολικός φοίνικας που καταναλώνεται και αναγεννάται άφ' εαυτού».

Ο Ε. Levi υπόσχεται στους οπαδούς του να γίνουν οι «πρωτότοκοι μιας νέας φυλής». Σ' αυτή τη διαδικασία ο άνδρας είναι η αγάπη και η γυναίκα η «νοημοσύνη της αγάπης». Η αγάπη και η νοημοσύνη βρίσκονται σε ανεκδήλωτη μορφή μέσα στην ουσία του Θεού». Από την ένωση των δύο αυτών στην εκδηλωμένη μορφή «το ον πηγάζει κατά κύματα από τα κύματα της ευτυχίας του».

Αυτό το ον χαρακτηρίζεται από τον Ε. Levi ως «ακα­τάπαυστη δημιουργία της οποίας η μορφή, ανεξάντλητη μέσα στα πλούτη της, διηγείται τα άφατα θαύματα». Η «νοημοσύνη» αποτελεί είδος καθρέφτη, λέγει ο μάγος Levi και μέσα σ' αυτόν «κοιτάζεται» η αγάπη και «ανα­λαμβάνονται» διαδοχικά οι μορφές όλων των όντων ανά ζεύγη. Αυτά τα ζεύγη είναι «εικόνες της αγάπης» και «α­ναπαράγονται» όταν «αγαπώνται και εναγκαλίζονται».

Δεν πρόκειται εδώ για διαδικασία δημιουργίας με συγκεκριμένη χρονική στιγμή, μέσα στο χρόνο. «Η δη­μιουργία δεν άρχισε ποτέ και δεν θα τελειώσει ποτέ». «Η θεία σκέψη παρήχθη μέσα στον κόσμο δια διαδοχικών εικόνων - και μέσα σ' αυτές τις εικόνες, ο Θεός μιλούσε στον εαυτό του. Κοιταζόταν μέσα στο έργο του, αναγνω­ριζόταν Θεός και λατρεύτηκε ζων μέσα σε ό,τι είχε κάνει» (Η Βίβλος της Ελευθερίας, σ. 14-15).

Για τον Ε. Levi ο Εωσφόρος είναι «ο άγγελος της ε­λευθερίας» στον οποίο ανήκει δόξα^˙ «Δόξα σε σένα, ω Εωσφόρε, γιατί όντας η εξοχότερη των νοήσεων μπόρε­σες να πιστέψεις πως είσαι ίσος με τον Θεό... Λάμπεις ό­ταν ο ήλιος δύει... Κι όταν η νύχτα θα έχει νικήσει τα σκότη, συ δεν θα σβήσεις, μοναχικό αστέρι... θα επανέλ­θεις νικηφόρος και θα είσαι γύρω από τον Θεό ως διάδη­μα δόξας. Θα λάμπεις πάνω στην καρδιά του σαν διαμάν­τι. Ο Πατέρας θα σε οπλίσει με τον κεραυνό του ο Υιός θα σου δώσει ένα σκήπτρο επιστεγασμένο με σταυρό και το Πνεύμα με την μορφή νεαρής παρθένου... θα θέσει στο σημαδεμένο πρόσωπό σου τον πρώτο ασπασμό της αγά­πης του. Και θα είσαι σαν τον θριαμβευτή πολεμιστή που επιστρέφει στην εστία του πατέρα του. Και θα αποκλη­θείς το φως τού κόσμου, πανέμορφος άγγελος της ελευθε­ρίας» (Η Βίβλος της Ελευθερίας, σ. 20).

Ο Εωσφόρος δεν είναι το πνεύμα τού κακού, λέγει ο Levi, είναι το πνεύμα της ανταρσίας, που αξιολογείται θε­τικά˙ το πνεύμα της υπερηφάνειας, που «πολέμησε ενάν­τια στον Θεό και τον ενίκησε, διότι "είμαι νικηφόρος" σημαίνει ότι πολέμησα εναντίον του. Ο Θεός δεν μπορεί να νικηθεί παρά μόνον από τον ίσο του, και ο ίσος του είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Ω Εωσφόρε, εξήλθες από τους κόλπους τού Θεού, και ο Θεός σε κάλεσε κοντά του. Είσαι η πνοή τού στόματός του και ο πόθος της καρδιάς του. Δεν άκουσες διότι κατάλαβες — και δεν υπάκουσες διότι αγάπησες. Δόξα σε σένα, πνεύμα της νοημοσύνης και της αγάπης, διότι όπως ο Χριστός υπέφερε το μαρτύ­ριο τού σταυρού, συ υπέφερες το μαρτύριο της κολάσεως. Ο κόσμος σε καταράστηκε, όπως τον καταράστηκες, κι όπως κι αυτός, συγκαταλέχθηκες στην τάξη των νεκρών. Ιδού όμως που ξεπροβάλλεις αθάνατος λυτρωτής αγγέ­λων. Κι ο Χριστός, ο οποίος μέσα στον ουρανό του βασι­λεύει, εξακολουθεί να είναι στεφανωμένος μ' αγκάθια, θα λάβει από τα χέρια σου ένα χρυσό στέμμα»!! ( Η Βίβλος της Ελευθερίας σ. 19-20).

Με αυτές τις θέσεις ο Eliphas Levi αξιολογεί την πτώ­ση τού ανθρώπου με αντίστροφο τρόπο και εισάγει νέα αντίληψη για το κακό. Αυτό που εμείς λέμε πτώση, ο Ε. Levi το χαρακτηρίζει νίκη, θρίαμβο. Ο Εωσφόρος δεν ρίπτεται στην λίμνη τού πυρός και τού θείου (Αποκ. κ' 10), αλλά δοξάζεται εξαιτίας της ανυπακοής του και μέσα από τη «θυσία» του ξεπροβάλλει νικητής και γίνεται λυ­τρωτής αγγέλων και ανθρώπων, ασύγκριτα ανώτερος από τον Χριστό, ο οποίος σ' αυτόν οφείλει το «χρυσό στέμ­μα»!!

Στη διδαχή τού Levi δεν υπάρχει η έννοια τού κακού^˙ όχι μόνο στον οντολογικό τομέα, αλλά ούτε και στον ηθι­κό, ως αμαρτία. Είναι η άλλη πλευρά τού καλού, που εί­ναι εξίσου απαραίτητο για την εξέλιξη τού ανθρώπου. «Ο Κάιν είναι η ιδέα που επέτρεψε την πραγμάτωση τού Άβελ. Ακριβώς όπως εάν δεν υπήρχε ο Ιούδας, ο Χρι­στός δεν θα είχε κανέναν λόγο υπάρξεως»· το κακό «είναι απαραίτητο για να εξελιχθούμε ή ένα κακό μας οδηγεί προς το καλό... αυτή η δυαδικότητα υπάρχει για να μας οδηγήσει στη Γνώση»! (Τετράδιο αριθ. 2, σ. 2).

Ο Eliphas Levi διακρίνει τον Εωσφόρο από το Σατα­νά, «τον άγγελο της κυριαρχίας και της δουλείας... Ο Σατανάς είναι αυτός που θέτει σε πειρασμό τον κόσμο και ο Εωσφόρος είναι αυτός που τον σώζει κάνοντας να εξε­γερθεί εναντίον στον Σατανά. Ο Σατανάς είναι ο Πατέ­ρας τού νόμου. Ο Εωσφόρος είναι ο πατέρας της χάρι­τος» (Η Βίβλος της Ελευθερίας, σ. 5).

Αλλά κατά την αντίληψη τού Levi ο Σατανάς δεν έχει δική του υπόσταση. Δημιουργείται μέσα στον άνθρωπο από τον ίδιο τον άνθρωπο, που μ' αυτόν τον τρόπο «γίνε­ται Σατανάς»: «Να δημιουργείς το Σατανά και να γίνεις Σατανάς είναι η μεγάλη αρκάνα της μαύρης μαγείας. Και είναι αυτό που οι μάγοι συνεργοί τού άρχοντα Raiz πιστεύουν ότι εκπλήρωναν γι αυτόν, και το έκαναν πράγ­ματι, μέχρις ενός σημείου, τελώντας τη λειτουργία του Διαβόλου» (Ε. Levi, Το μέγα απόρρητο η ο αποκαλυμμένος αποκρυφισμός. Α' Μέρος, η βασιλική τέχνη ή η τέχνη της υποταγής των δυνάμεων, Αθήνα 1990, σ. 81).

Η «δημιουργία του Σατανά» φαίνεται πως θεωρείται ευεργετική για τον άνθρωπο: «Θα βρισκόταν ποτέ ο άν­θρωπος στην ανάγκη να δημιουργήσει το Διάβολο, αν, δεν ήθελε να δημιουργήσει τον Θεό, δίνοντάς του ένα σώμα; Δεν έχουμε πει πως ένας σαρκικός Θεός προβάλλει αναγκαστικά μία σκιά και ότι αυτή η σκιά είναι ο Σατα­νάς; Ναι, το είπαμε και ποτέ δεν θα υποστηρίξουμε το αν­τίθετο. Αν όμως το σώμα του Θεού δεν είναι πραγματικό, ούτε και η σκιά του θα μπορούσε να είναι πραγματική. Το θειο σώμα δεν είναι παρά ένα φαινόμενο, ένα πέπλο ένα σύννεφο. Ο Ιησούς το έκανε πραγματικό με την πίστη. Ας λατρεύουμε το φως και ας μη δίνουμε πραγματική υ­πόσταση στη σκιά, εφ' όσον δεν είναι αυτή το αντικείμε­νο της πίστης μας» (Ε. Levi, Το μέγα απόρρητο, σ. 81).

Κατά τον Ε. Levi ο Διάβολος υπάρχει ως παραλογι­σμός μέσα μας, ενώ ο Θεός είναι η ελεύθερη λογική. Το να επικαλείται κανείς τον παραλογισμό ή το μοιραίο «σημαίνει να επικαλείται το Διάβολο» (Το μέγα απόρρη­το, σ. 82-83)· «μέσα στο κεφάλι μας σκοτώνει τη λογική, μέσα στην καρδιά μας δηλητηριάζει την ελευθερία και το κάνει αυτό πάντοτε, αδιάκοπα και ανελέητα, κατ' ανάγκη, γιατί δεν είναι παρά μια τυφλή δύναμη» (Το μέγα απόρ­ρητο, σ. 83).

Για τα «τέκνα της χάριτος», δηλαδή για τα τέκνα του Εωσφόρου, δεν υπάρχει νόμος. Ο νόμος δημιουργείται για τους σκλάβους^˙ πατέρας του είναι ο Σατανάς. Ο Εω­σφόρος δεν υπάκουσε στο νόμο και γι' αυτό το λόγο έγινε νικητής και σωτήρας του κόσμου!

«Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Θεός θέλησε να ξεχωρίσει τα τέκνα του από τους σκλάβους και τους έδωσε τον νόμο για δοκιμασία. Κι ο νόμος δεν ήταν για τα τέκνα· γιατί τα τέκνα δεν έχουν άλλο νόμο παρά μονάχα την αγάπη» (Η Βίβλος της Ελευθερίας, Τετράδιο 2, σ. 10).

Κατά τον Levi δεν υπάρχει αμαρτία ενώπιον του Θεού, «γιατί το κακό είναι το μηδέν του αγαθού· και το αγαθό υπάρχει. Το κακό δεν υπάρχει παρά μόνο μέσα στην αδαή φαντασία μας, γιατί δεν γνωρίζουμε ότι κάθε τι που μας φαίνεται κακό, είναι ένα καλό που γεννάται με μόχθο... άπ' αυτό το κακό είναι που εξέρχονται, αργότερα, όλα τα αγαθά της ανθρώπινης ζωής» (Η Βίβλος της Ελευθε­ρίας, σ. 16).

4. Το «πέρασμα»

Οι δοξασίες του Ε. Levi είναι απάντηση στον ορθολο­γισμό του ΙΘ' αιώνα. Με τα έργα του προσπαθεί να ανα­ζωπυρώσει την «μαγική επιστήμη», για να προσφέρει την «εναλλακτική λύση» στην απόλυτη απαίτηση του ορθο­λογισμού, που κατά τον ΙΘ' αιώνα έφθασε στο ύψιστο σημείο του, με την πίστη στην επιστήμη και με τον φιλο­σοφικό και πρακτικό υλισμό.

Όπως ορθά παρατηρεί ο W. Janzen (σ. 39), στον ΙΘ' αιώνα, οι Εκκλησίες, κατά το πλείστον εμφορούντο από ένα χριστιανισμό ορθολογιστά δομημένο, με πολιτιστι­κούς κυρίως ρόλους. Δεν είχαν τίποτε να αντιτάξουν στην πίστη στην επιστήμη και στην απολυτοποίηση της τεχνικής. Γι’ αυτό και ο αποκρυφισμός εμφανίστηκε ως η μόνη αντίθετη κίνηση, ως εναλλακτική λύση. Οι απόκρυ­φες διδασκαλίες γίνονται τώρα «ανακουφισμός», μια ι­δεολογία που τραβάει τις μάζες!

Το 1875, έτος του θανάτου του Eliphas Levi αποδει­κνύεται «σημαδιακό» για την αποκρυφιστική κίνηση.

Το έτος αυτό η Helena Patrowna Blavatski ιδρύει μαζί με τον Henry Olcott την «Θεοσοφική Εταιρεία». Το ίδιο έτος γεννήθηκε ο Aleister Crowly, «πατριάρχης» τού σύγχρονου πνευματισμού και πατέρας τού νεο-σατανισμού. Γεννήθηκε ακόμη ο C.G. Jung, που καταπιάστηκε με την ερμηνεία αποκρυφιστικών φαινομένων με βάση την «ψυχολογία τού βάθους». Ένα χρόνο αργότερα (1876) ιδρύεται στην Αγγλία η Society for Psychical Re­search (Εταιρεία για την Έρευνα των Ψυχικών Φαινο­μένων). Ήταν μια ένωση διανοουμένων, για την έρευνα παραφυσιολογικών φαινομένων και για την σπουδή τού αποκρυφισμού.

Οι αποκρυφιστικές αντιλήψεις τού Ε. Levi και της Θεοσοφίας προετοίμασαν το έδαφος για το «πέρασμα» στο σύγχρονο αποκρυφισμό και νεοσατανισμό.

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΝΕΟΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ - ΑΘΗΝΑ 1996 - ΓΙΑ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ Π. Ε. Γ,  τηλ. 210 6396665

 

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

29 ΙΟΥΝΙΟΥ  2012

Read more: http://www.egolpion.com/eliphas_levi.el.aspx#ixzz2qpHffQsv

ΝΑΪΤΗΣ ΚΑΙ ΚΛΗΡΙΚΟΣ; ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΤΕΣ ΟΙ ΔΥΟ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ; ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΜΗΝΥΜΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ-ΝΑΪΤΗ

ΝΑΪΤΗΣ ΚΑΙ ΚΛΗΡΙΚΟΣ;

ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΤΕΣ ΟΙ ΔΥΟ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΜΗΝΥΜΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ-ΝΑΪΤΗ

 Λάβαμε ἀπό τόν Πανοσιολογιότατο Ἀρχιμανδρίτη π. Στάχυ Καψῆ, ἠλεκτρονική ἐπιστολή μέσω τῆς ὁποίας ὑποτίθεται ὅτι ἀπαντάει σέ ἀνάρτησή μας σχετική μέ τούς Ναΐτες Ἱππότες καί τά τάγματά τους :

Πρός Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον        Αθήνα 14/05/2013   Αγαπητέ Πατέρα Βασίλειε, Χριστός Ανέστη! Διάβασα το άρθρο σας γιά τους Ναΐτες Ιππότες καί θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι αυτά που γράφετε δεν ευσταθούν διότι οι Ναΐτες Ιππότες ήταν κληρικοί καί μοναχοι καί παράλληλα στρατιωτικοί καί προστάτευαν τους Αγίους Τόπους καί τους προσκυνητές τους από τους μουσουλμάνους καί άλλους βαρβάρους. Ούτε ήταν μασόνοι, αλλά και ούτε έκαναν όπως γράφετε τελετουργικό σέξ, καί πάντα είχαν τα σύμβολα της πίστεως τον Σταυρό και το Άγιο Δισκοπότηρο, διαβάστε λίγη ιστορία για δείτε τήν αλήθεια, δεν βλάπτει. Σας πληροφορώ λοιπόν οτί οι σημερινοί Ναΐτες Ιππότες ή καλύτερα το Κυρίαρχο Ιπποτικό Τάγμα του Ναού των Ιεροσολύμων είναι μιά παγκόσμια Χριστιανική Οργάνωση ανεγνωρισμένη από τον Ο.Η.Ε με σκοπό την βοήθεια συνανθρώπων μας που έχουν ανάγκη καί πάντα σε συνεργασία με τον Ερυθρό Σταυρό. Στην Ελλάδα το Κυρίαρχο Ιπποτικό Τάγμα του Ναού των Ιεροσολύμων έχει διοικήσεις σε όλη την Ελλάδα και τελεί υπό την Ευλογία του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου καί οι Έλληνες Ναΐτες Ιππότες είναι στην πλειοψηφία Ορθόδοξοι Χριστιανοί μεγαλομένοι και γαλουχιμένοι με τα νάματα της πίστεως μας καί μόνο σκοπό έχουν την την βοήθεια συνανθρώπων μας που έχουν ανάγκη καί δή των ιδρυμάτων που έχουν ανάγκη βοηθείας. Στην Αθήνα το Κυρίαρχο Ιπποτικό Τάγμα του Ναού των Ιεροσολύμων έχει υπό την σκέπη του το Γενικό Νοσοκομείο Πεντέλης, το Πίκπα της Βούλας, την Κιβωτό του Κόσμου του πατρός Αντωνίου και πολλά αλλά ιδρύματα και στην Αθήνα και στον Πειραιά. Εάν ίσχυαν αυτά που γράφετε εις το κατάπτιστο κείμενο σας δεν θα έδειδε την ευλογία του ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης αλλά καί ούτε θα δεχόταν χρήματα βοήθειας για την αποκατάσταση των ζημιών του Μητροπολιτικού Ναού των Αθηνών ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος μας κ.κ. Ιερώνυμος. Οι τελετές που τελεί το Κυρίαρχο Ιπποτικό Τάγμα του Ναού των Ιεροσολύμων πάντα αρχίζουν με προσευχή και τελειώνουν με προσευχή και δή με την ορθόδοξη εκκλησιαστική τάξη και πάντα με τα σύμβολα της πίστεως μας  τον Σταυρό, το Άγιο Δισκοπότηρο και το Άγιο Ευαγγέλιο. Πού είδατε λοιπόν την λατρεία του διαβόλου; Το Κυρίαρχο Ιπποτικό Τάγμα του Ναού των Ιεροσολύμων στήν Ελλάδα έχει πνευματικό τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Βελεστίνου κ. Δαμασκηνό. Σας πληροφορώ ότι καί εγώ είμαι στο Κυρίαρχο Ιπποτικό Τάγμα του Ναού των Ιεροσολύμων μαζί με τον Σεβασμιώτατο καί είμαι ο εφημέριος του Τάγματος. Ας σταματήσετε επιτέλους αυτήν την φιλολογία περί μασονισμού και σατανολατρίας των Ναϊτών Ιπποτών καί αν θέλετε να ενημερωθήτε πραγματικά επισκεφθήτε την ιστιοσελίδα του Τάγματος www.osmth-greece.org Μετά τιμής Αρχιμανδρίτης π. Στάχυς Καψής Εφημέριος Ιερού Ναού Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου&Ειρήνης Γενικού Νοσοκομείου Παίδων Πεντέλης Και μέγας εφημέριος του Κυριάρχου Ιπποτικού Τάγματος Του Ναού των Ιεροσολύμων    (Σημ.σελ: Κρατήσαμε τήν ὀρθογραφία τοῦ ἀποστολέα)

    Ἀπό τήν προσφώνηση ἀκόμη τῆς ἐπιστολῆς γίνεται φανερό τό γεγονός ὅτι ὁ σεβαστός κληρικός δέν μπῆκε καν στόν κόπο νά ἀναγνώσει τήν ἀνάρτηση καί βιάστηκε νά κάνει ὁμολογία τῆς ἀλλοιωμένης πίστης του.  Τό κείμενο τό ὁποῖο κρίνει ὀνομάζοντάς το „κατάπτυστο ἄρθρο” εἶναι καρπός ἐπισταμένης μελέτης καί ἔρευνας τοῦ σύγχρονου ἀπολογητοῦ πατρός τῆς Ἐκκλησίας μᾶς π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου ὁ ὁποῖος μάλιστα ἔχει κοιμηθεῖ ἀπό τό 1996.  Σέ ποιόν π. Βασίλειο, λοιπόν, ἀπευθύνεται ὁ π. Στάχυς καί γιά ποιόν ἀκριβῶς λόγο;  Ἀκόμη κι ἄν ἀπευθυνόταν στόν π. Ἀντώνιο καί πρόκειται περί ἀβλεψίας θά ὄφειλε πρίν „ἀναμετρηθεί” μαζί του νά ἔχει ἐρευνήσει λίγο καί τότε θά ἔβλεπε ὅτι συνομιλεῖ μέ ἕναν νεκρό πού, ἐν τούτοις, ἔχει τήν δύναμη ἀκόμη καί ἀπό τόν τάφο νά ἀποστομώσει τόν ἐπιπόλαιο κληρικό.

 Ἀλήθεια τί ἔχει προσφέρει στην ἀπολογητική της Ἐκκλησίας ὁ συγκεκριμένος κληρικός μπροστά σέ αὐτά πού προσέφερε ὁ π. Ἀντώνιος γιά νά δικαιοῦται νά τόν κρίνει καί μάλιστα μέ φράσεις τοῦ τύπου «κατάπτυστο ἄρθρο» ἤ «διαβάστε καί λίγο ἱστορία δέν βλάπτει»;  Καί τί ἐπιχειρήματα παραθέτει ἐναντίον τῶν ἀπολύτως τεκμηριωμένων στοιχείων πού παραθέτει ὁ μακαριστός π. Ἀντώνιος;  Ὅταν ὁ π. Ἀντώνιος ἀναλωνόταν γιά κάθε λέξη πού ἔγραφε σέ συστηματική ἔρευνα μέσα ἀπό στοιχεῖα πού μέ κόπο συγκέντρωνε ἀπό τίς ἴδιες τίς ὁμάδες, ὁ π. Στάχυς ἀπαντᾶ σέ ἕναν κεκοιμημένο χωρίς καν νά διαβάσει τίς δέκα γραμμές πού ἔγραψε, χωρίς καν νά διαβάσει τό ὄνομα τοῦ συντάκτου!

 Ἄς μποῦμε, ὅμως, λίγο καί στήν οὐσία τοῦ πράγματος:

Ἀρχικῶς, καί γιά τήν ἀνάγκη τοῦ διαλόγου, ἄς δεχθοῦμε ὡς δεδομένο ὅτι οἱ Ναΐτες δέν ἔχουν καμία ἀπολύτως σχέση μέ τόν τεκτονισμό.  Αὐτό ἀσφαλῶς δέν σημαίνει αὐτομάτως ὅτι μπορεῖ ὁ καθένας νά μετάσχει ὡς μέλος τοῦ τάγματος αὐτοῦ. Θά ἐπιχειρήσουμε, λοιπόν, μέσα ἀπό τά κείμενα πού δημοσιεύει τό ἴδιο τό τάγμα στήν ἐπίσημη ἰστοσελίδα του, νά ἀνιχνεύσουμε πόσο συμβατή εἶναι ἡ ἁπλή παρουσία, πολύ δέ περισσότερο ἡ ἐνεργός συμμετοχή ὡς μέλος, ἑνός ὀρθοδόξου χριστιανοῦ καί μάλιστα κληρικοῦ.

 Καί ἀρχικῶς ἄς δοῦμε τί ἀκριβῶς εἶναι τό συγκεκριμένο τάγμα.

Κατά τόν π. Στάχυ «εἶναι μία παγκόσμια Χριστιανική Ὀργάνωση ἀνεγνωρισμένη ἀπό τόν Ο.Η.Ἐ μέ σκοπό τήν βοήθεια συνανθρώπων μας πού ἔχουν ἀνάγκη καί πάντα σέ συνεργασία μέ τόν Ἐρυθρό Σταυρό».  Καί χαιρόμαστε ἀπίστευτα πού ὁ πατήρ μᾶς βγάζει ἀπό τήν ὑποχρέωση νά ἀποδείξουμε ὅτι πρόκειται γιά μία θρησκευτική ὀργάνωση, γιά μία αἵρεση στήν πραγματικότητα, στήν ὁποία ἀσφαλῶς δέν νοεῖται νά μετέχει ὀρθόδοξος πιστός.  Ὁ θρησκευτικός χαρακτήρας ἀποδεικνύεται τόσο μέ τήν δήλωση τοῦ πανοσιολογιωτάτου ἀρχιμανδρίτου, ἡ ὁποία σημειωτέον εἶναι σύμφωνη μέ τά κείμενα τοῦ τάγματος, ὅσο καί ἀπό τό γεγονός ὅτι τό τάγμα ἔχει εἰδικές τελετές, οἱ ὁποῖες μάλιστα τελοῦνται κατά τόν τύπο συγκεκριμένων τυπικῶν, καί εἰδικές τελετουργικές ἀμφιέσεις.  Ἀκόμη καί ὁ κοινός νοῦς ἀντιλαμβάνεται μέ τήν πρώτη ματιά ὅτι δέν πρόκειται γιά ἕνα ἁπλό φιλανθρωπικό σωματεῖο. 

Ἔχει ἐπίσης τό τάγμα συγκεκριμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις πού εἶναι «ὁ οἰκουμενικός χριστιανισμός»¹.  Ἄς μᾶς ἀπαντήσει ὅμως ὁ πατέρας Στάχυς ἀπό πότε  οἱ Ὀρθόδοξοι ἀποδεχόμαστε τό δόγμα τοῦ «οἰκουμενικοῦ χριστιανισμοῦ»;  Ἀπό πότε ἀπορρίπτουμε τήν Ὀρθόδοξη Πίστη μᾶς ἀποδεχόμενοι τίς πλάνες τῶν αἱρετικῶν «χριστιανικῶν» δογμάτων;  Ἀπό πότε ἔγινε ἕνωση τῶν δογμάτων αὐτῶν ὥστε νά νομιμοποιεῖται ὀρθόδοξος κληρικός νά αὐτοπροσδιορίζεται ὡς «μέγας ἐφημέριος του Κυριάρχου Ἰπποτικοῦ Τάγματος Τοῦ Ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων»;  Καί ἄν ὁ  παππούλης εἶχε τέτοια ἀγάπη γιά τούς Ἁγίους Τόπους καί τό Ναό τῶν Ἱεροσολύμων δέν θά ἦταν φυσιολογικό ἀντί νά μετέχει σέ ἕνα τέτοιο τάγμα νά πάει νά διακονήσει ἐκεῖ ὅπου ἡ λειψανδρία ἀπειλεῖ τά πανάγια προσκυνήματα;  Τά δέ περί τῆς εὐλογίας τοῦ οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τά περί φιλανθρωπίας σέ φορεῖς τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, οὐδόλως παρέχουν οὐσιαστική «εὐλογία» στήν ὀργάνωση αὐτή ἀφοῦ εἶναι γνωστό τοῖς πάσι ὅτι ὅλες οἱ μασονικές ὀργανώσεις καί τά παρακλάδια τούς ἀναλίσκονται στό ἔργο τῆς φιλανθρωπίας ἀλλά καί ὅτι πολλές φορές οἱ «εὐλογίες» αὐτές ἀποσπῶνται ἤ γενικεύονται ἐνῶ ἀφοροῦν συγκεκριμένες δραστηριότητες.

 Ἐξίσου ἄστοχα εἶναι τά ὅσα ὁ πατήρ ἀναφέρει περί «πλειοψηφίας» ὀρθοδόξων χριστιανῶν μεταξύ τῶν Ἑλλήνων μελῶν τοῦ τάγματος ἤ περί ἐναρκτήριου προσευχῆς «καί δή μέ τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστική τάξη καί πάντα μέ τά σύμβολα τῆς πίστεώς μας  τόν Σταυρό, τό Ἅγιο Δισκοπότηρο καί τό Ἅγιο Εὐαγγέλιο». Κατ’ ἀρχήν νά ἐξηγήσουμε στόν πατέρα Στάχυ ὅτι πλειοψηφία δέν σημαίνει τό ὅλον καί ἄρα ὁ ἴδιος ὁμολογεῖ ὅτι στό τάγμα μετέχουν καί ὀπαδοί ἄλλων «χριστιανικῶν» δογμάτων μέ τούς ὁποίους καυχᾶται ὅτι συμπροσεύχεται χρησιμοποιώντας μάλιστα τά Ἱερά Ἐκκλησιαστικά σκεύη.  Ἐξάλλου μᾶς εἶναι πολύ δύσκολο νά πιστεύσουμε ὅτι στίς Μεγάλες Γενικές Συνόδους οἱ ὁποῖες ἄρχονται καί λήγουν ἐπίσης μέ προσευχή² ἡ προσευχή γίνεται μέ τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστική τάξη.  Βέβαια ἀκόμη καί ἄν αὐτό συνέβαινε, ὅπως φαίνεται ὅτι συμβαίνει στήν χώρα μας, αὐτό ὄχι μόνο δέν ἀποδεικνύει τήν ὀρθοδοξία τοῦ τάγματος ἀλλά ἀντιθέτως εἶναι ἄξιο μεγαλύτερης κατακρίσεως ἡ συγκριτιστική χροιά πού δίδεται στήν «ὀρθόδοξη» προσευχή.  Ἀλήθεια ποιά ἐκκλησιαστική τάξη προσευχῆς ὑπάρχει γιά τήν ἔναρξη τελετῶν συγκριτιστικῶν – οἰκουμενιστικῶν ταγμάτων; Σέ ποιό τυπικό ἀναφέρεται ὁ σεβαστός κληρικός;

 Ἐξίσου ἀξιοκατάκριτη, ὅσο καί συγκριτιστική, εἶναι καί ἡ χρήση τῶν Ἱερῶν Σκευῶν τῆς Ἐκκλησίας μας στίς τελετές τοῦ τάγματος.  Ἀπ’ ὅτι γνωρίζουμε τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, ὁ Σταυρός καί ἀκόμη περισσότερο τό ἅγιο δισκοπότηρο χρησιμοποιοῦνται στήν ὀρθόδοξη λατρεία ὄχι ὡς σύμβολα ἀλλά ὡς λειτουργικά σκεύη καί μόνον ὅταν ἡ χρήση τούς εἶναι ἀπαραίτητη.  Ἡ χρήση τους ὡς συμβόλων ἀποτελεῖ βέβυλη πράξη ἡ ὁποία μάλιστα παραπέμπει, εἰδικῶς τοῦ ἁγίου ποτηρίου, σέ μυστικιστικές θεωρίες περί «ἱεροῦ δισκοπότηρου» τίς ὁποῖες, προφανῶς ματαίως, προσπαθοῦν οἱ ἴδιοι οἱ Ναΐτες νά ἀποσυνδέσουν ἀπό τό τάγμα τους.  Νά θυμίσουμε δέ στόν πατέρα ὅτι σύμφωνα μέ τούς Ἱερούς Κανόνες ἡ χρήση τῶν ἱερῶν σκευῶν γιά κοινούς σκοπούς ἀποτελεῖ βεβύλωση καί τιμωρεῖται, σύμφωνα μέ τόν ΟΓ΄ Ἀποστολικό, μέ ἀφορισμό, πολύ δέ περισσότερο ἡ χρήση τους σέ τελετές πού ἔρχονται σέ εὐθεία ἀντίθεση μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί ἀκυρώνουν τήν ἀποστολή τοῦ κληρικοῦ πού εἶναι νά κηρύττει καί ὄχι νά ἀκυρώνει τήν Μία Ἀλήθεια.  Νά τοῦ θυμίσουμε ἐπίσης ὅτι σέ σατανιστικές τελετές ἐπίσης ἐπιδιώκεται ἡ χρήση ἱερῶν σκευῶν ἀκριβῶς διότι ἡ βεβήλωσή τους ἱκανοποιεῖ περισσότερο τόν ἐμπνευστή τους.

Ἄξιο, ὅμως, ἀπορίας τυγχάνει καί τό γεγονός ὅτι ὁ π. Στάχυς μᾶς μιλάει γιά πνευματικό του τάγματος. Πνευματικό τῶν πεντηκοστιανῶν, εὐαγγελικῶν, παπικῶν καί μονοφυσιτῶν; Καί τί ἐξομολογοῦνται οἱ ἄνθρωποι αὐτοί;  Καί μετέχουν σέ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας οἱ αἱρετικοί; Μήπως λαμβάνουν καί τήν ἄδεια νά κοινωνήσουν; Βλέπετε ἀγαπητέ πάτερ σέ τί συλλογισμούς ὁδηγοῦν οἱ παραδοξολογίες πού γράφετε καί τίς ὁποῖες, εἶναι πολύ πιθανόν, νά βιώνετε καί νά ἀληθεύουν;  Βλέπετε γιατί οἱ κληρικοί πρέπει νά ἀκολουθοῦν πιστά καί νά συμμορφώνονται στούς Κανόνες καί τίς Παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας;

Ἐπισκεπτόμενοι ὅμως, κατά τήν προτροπή τοῦ Ἀρχιμανδρίτου, τήν ἰστοσελίδα τοῦ τάγματος βρήκαμε καί κάποια ἄλλα ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα πού ἀποδεικνύουν τό ἄτοπό της διπλῆς ἰδιότητος  ὡς μέλους τῆς Ἐκκλησίας, καί μάλιστα κληρικοῦ, καί ταυτοχρόνως ὡς «Ναΐτου» καί μάλιστα «ἐφημερίου» του τάγματος.

Στό πρῶτο τεῦχος, λοιπόν τοῦ περιοδικοῦ «Ναΐτικα Νέα» (Ἰανουάριος-Μάρτιος 2010) ἔχουμε τίς ἀπαντήσεις ἐπί συχνῶν ἐρωτήσεων οἱ ὁποῖες ἔχουν ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον.

-      Εἶναι τό τάγμα, τάγμα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας;

Ὄχι, μᾶς ἀπαντάει τό περιοδικό, εἶναι «οἰκουμενική ὀργάνωση». Αὐτά βέβαια τά ἔχουμε ἤδη σχολιάσει δέν μποροῦμε ὅμως νά μήν ἀναφερθοῦμε στό γεγονός ὅτι τό τάγμα ἀναγνωρίζει ὡς πνευματικό του πατέρα, σύμφωνα μέ τήν διακήρυξη τῶν Βρυξελῶν, τόν ψευτοάγιο Bernand Clairvaux, τοῦ ὁποίου μάλιστα τά ἰδανικά καί τόν κώδικα ἱπποσύνης καί τό προσωπικό χριστιανικό κανόνα ἐπιδιώκουν οἱ σημερινοί  Ναΐτες «νά μεταφέρουν ἔμπρακτα στό σύγχρονο κόσμο»³. Ἡ ἀπόλυτη διγλωσσία! Δέν εἶναι καθολικό τάγμα ἀλλά προβάλλει τά ἰδανικά ἑνός ἁγίου του Παπισμοῦ!  Ἀλήθεια ὁ π. Στάχυς ἔχει ποτέ ἀκούσει ὅτι σύμφωνα μέ τόν Λδ΄ κανόνα τῆς ἐν Λαοδικεία Συνόδου ἀναθεματίζονται ὅσοι προσκυνοῦν τούς μάρτυρες τῶν αἱρετικῶν;  Καί ἄν ἀναθεματίζονται οἱ ἁπλοί προσκυνητές ψευτοαγίων, καί μάλιστα πού ἔχουν μαρτυρήσει γιά τόν Χριστό – ὅπως αὐτοί τουλάχιστον τόν πίστευαν, πόσο αὐτοαναθεματίζονται αὐτοί οἱ ὁποῖοι μετέχουν σέ ὁμάδες οἱ ὁποῖοι ἱδρύθηκαν γιά νά προβάλλουν τίς ζωές καί τά «ἰδανικά» ψευτοαγίων;  Καί μπορεῖ κληρικός νά διδάσκει τέτοια «ἰδανικά»; 

Εἶναι ἀξιοσημείωτο καί τό γεγονός ὅτι τό τάγμα, στό «τυπικό εἰσδοχῆς δοκίμων», ἀναφέρεται εὐθέως στό δόγμα τοῦ καθαρτηρίου πυρός τό ὁποῖο, προφανῶς, ὁμολογοῦν ὅτι ἀποδέχονται ὅλοι οἱ μετέχοντες διά τῆς παρουσίας τους καί τῆς σιωπῆς τους στήν τελετή καί τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους. «Θά ὑπομείνουμε τό πῦρ τοῦ καθαρμοῦ, ὄχι ὡς τιμωρία, ἀλλά μέ τήν ἴδια ἔννοια τῆς δημιουργίας τοῦ ξίφους, γιά νά γίνουμε καθαροί, ἰσχυροί καί χρήσιμοι συμφώνως πρός τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ»⁴. 

-      Μπορεῖ ἕνας ἰνδουιστής νά εἶναι μέλος τοῦ τάγματος;

Ὄχι, ἀπαντᾶ τό περιοδικό, διότι εἶναι χριστιανικό τάγμα ἐν τούτοις, ὅμως, δέν παραλείπει νά τονίσει ὅτι «θεωροῦμε τόν Χριστιανικό πολιτισμό ὡς ἕναν μεταξύ ἄλλων μεγάλων πολιτισμῶν ἀντάξιων διατήρησης, καί ὄχι ἀπαραίτητα ἀνώτερο ἀπό τούς ἄλλους».  Διγλωσσίας συνέχεια λοιπόν! Χριστιανικό μέν τάγμα ἀλλά ὁ Χριστιανικός πολιτισμός ὄχι ἀπαραίτητα ἀνώτερος τῶν ἄλλων! Ἐξάλλου, σύμφωνα μέ τήν προαναφερθεῖσα διακήρυξη τῶν Βρυξελλῶν, στόχος τοῦ τάγματος εἶναι νά βοηθήσει τόν διαθρησκειακό διάλογο.  Βέβαια, θά πεῖ κάποιος, μιλάει γιά τόν Χριστιανικό πολιτισμό καί ὄχι τήν πίστη ὅμως τά πράγματα ξεκαθαρίζουν μέ τήν ἑπόμενη ἐρώτηση καί ἀπάντηση.

-      Εἶναι τό τάγμα ἐσωτερική λατρεία;

Καί τί θά ἀπαντοῦσε τό περιοδικό φυσικά; Ὄχι. Καί ἡ συνέχεια «ὁ κόσμος τῶν νέο-Ναϊτῶν  μετρᾶ σέ ἑκατοντάδες μικρῶν ἤ μεγάλων ὀργανώσεων πού ἐκτείνονται ἀπό γαστρονομικούς συλλόγους καί ἀδελφότητες πανεπιστημιακῶν σπουδαστῶν, ὡς τίς ὀργανώσεις πού ἐργάζονται στήν μελέτη καί διδασκαλία μυστικῶν-ἐσωτερικῶν ἐπιστημῶν».  Διγλωσσία πλέον σέ ὅλο της τό μεγαλεῖο!  Δέν εἶναι ἐσωτερική ὀργάνωση ἀλλά ἀναγνωρίζει ὡς ἐπιστῆμες καί ὡς «ἐργασία» τήν ἐνασχόληση μέ τόν ἐσωτερισμό!

Βέβαια κατατοπιστικά εἶναι στό θέμα αὐτό καί τά παρακάτω:

Ι. Τό τυπικό περικόσμησης τό ὁποῖο «μυεῖ» τούς Ναΐτες προτρέποντάς τους νά διαλογίζονται στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. «Νά θυμάστε πάντα ἀδελφοί μου καί ἀδελφές μου ὅτι εἶστε Ναΐτες, καταγόμενοι ἀπό τούς Πτωχούς ἱππότες τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων. Συνήθειά τους ἦταν ὁ διαλογισμός ἐπί τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ ὅπως περιλαμβάνεται στήν Καινή Διαθήκη καί ὁ διαλογισμός ἐπί τῶν νοημάτων τοῦ Ναοῦ»⁵. Στή συνέχεια δέ, ἀφοῦ γίνεται σύσταση νά ἀποφεύγετε ὁ «στεῖρος δογματισμός», διακηρύσσεται στό τυπικό ὅτι δέν πρέπει νά λησμονεῖται ὅτι «ὁ Ναός τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ ἴδιος σας ὁ ἐαυτός». Δέν εἶναι αὐτό ἐσωτερισμός; Οὔτε ἡ συστηματική προβολή τοῦ διαλογισμοῦ, πού συνεχίζεται συστηματικά καί ἔντονα καί παρακάτω, μέ τήν ὑπόσχεση ὅτι διά μέσου αὐτοῦ θά ἔρθει «ἡ εἰρήνη τοῦ Πνεύματος»;

ΙΙ. Ἡ πίστη στό τρισύνθετο τοῦ ἀνθρώπου, πού ἐμπεριέχεται στό ἴδιο κείμενο ὡς οἱ «ἀρχές τῆς ζωῆς» ὅπως διδάχθηκαν ἀπό τόν ψευδοάγιο Βερνάρδο. «Αὐτές εἶναι», ὅπως λέει τό κείμενο τοῦ τάγματος «ἡ φροντίδα τοῦ σώματος, ἡ φροντίδα τῆς ψυχῆς καί ἡ φροντίδα τοῦ πνεύματος».

Πρόκειται περί αἱρετικῆς διδασκαλίας, πού διατυπώθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό τό λαϊκό ἱεροκήρυκα Ἀπόστολο Μακράκη. Σύμφωνα μέ αὐτήν ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀποτελεῖται ἀπό τρία συστατικά στοιχεῖα: α) τό σῶμα, β) τήν ψυχή, καί γ) τό πνεῦμα (πού, κατά τό Μακράκη, εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό Ὁποῖο καί κατοικεῖ σέ κάθε ἄνθρωπο). Κατά τό Μακράκη, λοιπόν, ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι ἀθάνατη καί αἰώνια, ἀλλά θνητή, γι’ αὐτό καί μετά ἀπό τό σωματικό θάνατο τοῦ ἀνθρώπου ἐπιστρέφει, ὅπως, ἀκριβῶς, καί τό σῶμα του, στό χῶμα. Στό σημεῖο αὐτό, δηλαδή, ὁ Μακράκης ταυτίζει ἀπόλυτα τήν "ψυχή" τοῦ ἀνθρώπου  μέ τήν "ψυχή" (ἤ, καλύτερα, μέ τό "εἶδος ψυχῆς") τῶν ἄλογων ζώων, ἡ ὁποία, κατά τούς Πατέρες, ἐπιστρέφει στό χῶμα μαζί μέ τό σῶμα τούς μετά ἀπό τό θάνατό τους. Ὅταν ὅμως οἱ ἅγιοι Πατέρες μιλοῦν γιά τό σῶμα, τήν ψυχή καί τό πνεῦμα, «δέν ἐννοοῦν τό τρισύνθετο τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά μέ τήν λέξη πνεῦμα ἐννοοῦν τό χάρισμα, δηλαδή τήν θεία Χάρη πού χαριτώνει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Χωρίς τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος λέγεται ψυχικός ἤ σαρκικός, ἐνῶ μέ τήν ὕπαρξη τῆς Χάριτος λέγεται πνευματικός».⁶ Τό ἀθάνατο στοιχεῖο τῆς ἀνθρώπινης φύσης εἶναι, πάντα κατά τό Μακράκη, τό "πνεῦμα" τοῦ ἀνθρώπου, πού μετά ἀπό τό σωματικό θάνατο ἐπιστρέφει στό Θεό. Ὁ μακαριστός γέρων Δανιήλ ὁ Κατουνακιώτης⁷ κατήγγειλε ἐπίσημα τή διδασκαλία αὐτή ὡς αἱρετική καί ἀναίρεσε μέ ἀπόλυτη ἐπιτυχία ὅλη τήν ἐπιχειρηματολογία της.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος  μέ τήν ὑπ’ Ἀριθμ. 2469/21.12.1878, ἐγκύκλιό Της, καταδίκασε καί τό τρισύνθετο. Μία θεωρία ἡ ὁποία σύμφωνα μέ τόν καθηγητή τῆς θεολογικῆς σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Λέων Μπράνγκ, ὁδηγεῖ στόν Πανθεϊσμό!⁸

ΙΙΙ. Ἀπό τά «Τυπικά Συνεδριάσεων Κλειστῆς»⁹, ὅπου οἱ βρίθουν ἀναφορῶν σέ ἀπόκρυφες γνώσεις καί αἰώνια φῶτα, τά ὁποῖα ἀσφαλῶς καί δέν ταυτίζονται μέ τόν μόνο ἀληθινό Φῶς πού εἶναι ὁ Τριαδικός Θεός. Στό «τυπικό», λοιπόν αὐτό πέραν τῆς ὁμολογίας ὅτι οἱ Ναΐτες «ἀναζητοῦν» νά ὑπερασπισθοῦν μέ ὅλες τους τίς δυνάμεις τήν κυριαρχία τοῦ Παναγίου Τάφου στό Ναό τῶν Ἱεροσολύμων ὑπάρχουν καί οἱ ἑξῆς «ἀναζητήσεις»:

«Τί ἄλλο ἀναζητᾶμε στήν ἀποστολή μᾶς αὐτή ἀδελφέ Ἀναπληρωτά;»

«Τό Φῶς…Τό Αἰώνιο Φῶς τῆς γνώσεως τῆς ὕπαρξής μας…» στό ὁποῖο κανείς δέν μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει μέ ἀκρίβεια διότι «μέ τήν πάροδο τῶν αἰώνων λόγω τῶν διώξεων τάς ὁποίας ὑπέστη τό Τάγμα πολλές ἐκ τῶν ἀρχῶν αὐτῶν ἔχουν ἀπολεσθεῖ ὁριστικά»! Ἄλλες βέβαια, κατά τό κείμενο πάντα, διατηροῦνται καί ἔτσι μποροῦν νά ὁδηγήσουν στό Αἰώνιο αὐτό Φῶς καί μέρος τῶν ὁποίων, ὅμως, μπορεῖ νά ἀνακοινώσει μόνον ὁ Ἀνώτατος Ἄρχων.  Στή συνέχεια ὁ ἀνώτατος ἄρχων ἀνακοινώνει μία σειρά δογμάτων μέ μπόλικη δόση νέας ἐποχῆς καί μυστικισμοῦ οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦν στό «μονοπάτι τοῦ Αἰωνίου Φωτός», δόγματα, ἀρχές κατά τήν ὁρολογία τους, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν «ἀρχέγονη γνώση πού μεταδόθηκε στούς ἀναζητώντας τό Φῶς» ἤ μᾶλλον «ψήγματα αὐτῆς».

 Μιλᾶμε, λοιπόν, γιά ἀρχέγονη γνώση πού ὁδηγεῖ στό Φῶς καί πού κατέχει τό τάγμα ἀλλά καί πού μεταδίδει τό Τάγμα.  Τί ἄλλο θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθεῖ ἐσωτερισμός – ἀποκρυφισμός πέραν ὅλων αὐτῶν;  Καί φυσικά θά ἀνοίγαμε μεγάλη «πληγή» ἄν προσπαθούσαμε νά κρίνουμε τίς «ἀρχές» αὐτές τοῦ τύπου «ὁ κόσμος ἐγεννήθη», δέν ἐπλάσθη, «γιά τόν ἄνθρωπο», «ἡ ψυχή δέν κινεῖται πάντα ἀλλά κινεῖ ὅλα τά ὄντα», «τό ἀγαθό δέν ὑφίσταται στή γῆ», «ὁ ἄνθρωπος εἶναι κακός» , ἡ διάκριση «διαλυτοῦ» καί «ἀδιάλυτου» σώματος κ.α.

ΙV. To ἱστορικό κείμενο τοῦ Κῶν/ου Μπούρα πού καταλήγει ὅτι σκοπός τῶν Ναϊτῶν εἶναι νά λειτουργήσουν ὡς διπλωμάτες τοῦ Θεοῦ τῆς Ἀγάπης καί νά ἐξασφαλίσουν τήν λειτουργία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης γιά τό καλό της ἀνθρωπότητος καί «τή μετάβαση τοῦ γήινου πολιτισμοῦ σέ ἀνώτερο ἐπίπεδο ἐξέλιξης».

V. Στήν δημοσιευμένη ὁμιλία τοῦ ἴδιου κυρίου μέ τίτλο «Ἀπό τούς Ὀλύμπιους Θεούς στήν Παναγία-Πανγαία κι ὁ ρόλος τῶν Ἱπποτῶν στή Γεφύρωση Κόσμων, Πολιτισμῶν καί Θρησκειῶν»¹⁰, διά τῆς ὁποίας ἐκφράζει, μεταξύ πολλῶν ἄλλων, τίς ἑξῆς θέσεις:

-Ὅτι περίπου κάθε 2.000 χρόνια παρακμάζουν τά θρησκεύματα. Βασική θέση τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἀπό τήν ὁποία καί παίρνει τό ὄνομά της.

-Οἱ Ἱππότες κάηκαν στήν πυρά γιατί κατεῖχαν τήν μυστική γνώση καί ἀπειλοῦσαν τούς «τά φαιά φοροῦντες» ἤ κοινῶς τό «παπαδαριό» καί κάθε π.Στάχυ.

-Κάηκαν ἐπίσης διότι γνώριζαν τά περί Μαγδαληνῆς πού δέν βόλευαν τόν Παπισμό ὁ ὁποῖος ἤθελε μόνον ἄντρες στό ἱερατεῖο καί ἀπέρριψε τό θηλυκό στοιχεῖο σέ ἀντίθεση μέ κάθε ἄλλη θρησκεία. Θέση πού σαφῶς δικαιολογεῖ τήν χρήση τοῦ ἁγίου ποτηρίου στίς τελετές τῶν Ναϊτῶν !

Στήν ἐν λόγω δέ ὁμιλία ὁ σεβαστός κύριος δέν παραλείπει νά ὁμολογήσει ὅτι τό σύμβολο τῶν Ναϊτῶν, πού ὁ πατήρ Στάχυς μέ καμάρι φέρει, ὁ «Σταυρός τῆς Μάλτας» ἤ «Σταυρός τῆς Ἀμάλφης» ἀρχικῶς ἐκπροσωποῦσε τοῦ τέσσερις θεούς τῆς Ἀσσυρίας (Ρᾶ, Ἄνου , Βῆλο, Ἔα), στή συνέχεια  μεγάλοι μάγγιστροι ἔδωσαν τήν ἑρμηνεία ὅτι οἱ ὀκτώ ἀκμές τοῦ συμβολίζουν ὀκτώ ἰπποτικές ἀρετές ἤ τούς ὀκτώ μεγάλους μαγγίστρους. Ἡ ἀποκρυφιστική ἑρμηνεία τοῦ σταυρικοῦ σχήματος ταιριάζει μέ ὅσα γράφει ἡ Ἐγκυκλοπαίδεια τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ τοῦ Mackey. Αὐτή ὑποστηρίζει ὅτι σέ φιλοσοφικούς καί «ἀνέκφραστους» (“Ineffable”) βαθμούς τῆς Μασονίας (δηλ. στούς βαθμούς 4ο ὡς 14ο τῆς Στοᾶς Τελειοποιήσεως) ἔχει γίνει χρήση τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ χάρη στή σημασία πού εἶχε σέ προχριστιανικές, φυσικές θρησκεῖες, ὅπου θεωροῦνταν ὡς ἱερό σύμβολο, ὅπως στήν Αἴγυπτο, Ἀσσυρία, Περσία καί Ἰνδουστᾶν, μεταξύ τῶν Δρυϊδῶν, κ.α. (π.χ. καί “... the religious use of the cross by several of the aboriginal tribes of this continent, where the allusion, it must be confessed, seems evidently to be to the four cardinal points, or the four winds, or four spirits of the earth”)¹¹. Στό ἴδιο μῆκος κύματος καί ὁ θεοσοφιστής Charles W. Leadbeater στό βιβλίο του «Ἡ κρυμμένη ζωή στή Μασονία» (“The hidden life in Freemasonry”) τοῦ 1926, ἐκθέτει στήν παράγραφο 772 (ψηφιακῆς ἔκδοσης) τήν ἄποψη ὅτι ὁ σταυρός ἐκφράζει τό δυαλισμό στό σύμπαν καί εἶναι ἔμβλημα τοῦ τετραπλοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης, ἀναφέρει ὅτι γιά τούς Ροδοσταυρούς στό μεσαίωνα οἱ τέσσερις κεραῖες τοῦ σταυροῦ συμβόλιζαν τά τέσσερα στοιχεῖα τῆς φύσης καί τά τέσσερα ζῶα γύρω ἀπό τό θρόνο τοῦ Θεοῦ σέ συσχετισμό μέ τίς τέσσερις σημαῖες τοῦ Τάγματος¹². Ἡ σύγχρονη ἐσωτεριστική ἑρμηνεία θέλει τόν σύμβολο αὐτό «γράφημα τῶν ἐνεργειακῶν (ὄχι βαρυτικῶν) κέντρων τῆς Γής σέ συνδυασμό μέ τίς οὐράνιες ἐνεργειακές πύλες ἀπό τίς ὁποῖες εἰσρέει στόν πλανήτη πού κατοικοῦμε τό Πρωταρχικό Δημιουργικό Φῶς, διαπερνώντας τό Πέπλο».  Τό ἴδιο κυνικά γίνεται ἡ ὁμολογία ὅτι οἱ ἱππότες «ἐκτός ἀπό τόν ἰσλαμικό μυστικισμό, ἐπικοινώνησαν καί μέ τήν μεγάλη μαγική παράδοση τῆς Ἀνατολῆς…».

   Ἀπό ὅλα τά παραπάνω νομίζουμε ὅτι γίνεται ἀπολύτως ἐμφανές ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἀσυμβίβαστη ἡ ἰδιότητα τοῦ Ὀρθοδόξου μέ τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τοῦ τάγματος τῶν Ναϊτῶν, ὅτι ἡ συμμετοχή στό τάγμα ἀποτελεῖ συμμετοχή σέ ἄλλη θρησκεία καί κυρίως ὅτι ὅσοι, μετά βέβαια ἀπό ἐνημέρωση πού θά τούς γίνει, ἐπιμένουν νά μετέχουν στά τάγματα τῶν Ναϊτῶν αὐτομάτως θέτουν τούς ἑαυτούς τούς ἐκτός Ἐκκλησίας καί πρέπει νά ὑποστοῦν τίς κανονικές κυρώσεις πού γιά τούς κληρικούς δέν μπορεῖ νά εἶναι ἄλλη ἀπό τήν καθαίρεση.  Σημειωτέον ὅτι γιά τούς μετανοοῦντες πού ἔχουν ὑποστεῖ τήν «μύηση», πού ἔχουν εἰσαχθεῖ διά τελετῆς εἰσδοχῆς δηλαδή στό τάγμα, ἀπαιτεῖται ἐκκλησιαστικός κανόνας καί Ἅγιον Χρίσμα.

 

Κωνσταντῖνος Ναυπλιώτης γιά τό Ἀντιαιρετικόν Ἐγκόλπιον

 

---

1. http://www.osmth-greece.org/site/index.php/istoriko/to-tagma-shmera
2. http://www.osmth-greece.org/site/index.php/organwsh/katastatiko-tou-pagosmiou-tagmatos
3. http://www.osmth-greece.org/site/index.php/organwsh/katastatiko-tou-pagosmiou-tagmatos?layout=edit&id=408
4. http://www.osmth-greece.org/site/index.php/istoriko/istorika-stoixeia?layout=edit&id=399
5. http://www.osmth-greece.org/site/index.php/istoriko/istorikastoixeia?layout=edit&id=400
6. «ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ: Ὁ τρεῖς γνώσεις» - Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Σεβ. Ἰεροθέου Βλάχου: «Ὀρθόδοξη Ψυχοθεραπεία».
7.  […] Ὁ λόγος παρατεινόταν, καί σέ λίγο πλησίαζε στό ἐπίμαχο σημεῖο, δηλαδή στό «τρισύνθετο». Ὁ Μακράκης ὑποστήριζε πώς ἀποτελούμεθα ἀπό σῶμα, ψυχή καί πνεῦμα, καί ὅτι τό σῶμα καί ἡ ψυχή προέρχονται ἀπό τή γῆ, ἐνῶ τό πνεῦμα εἶναι τό Ἅγιον Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἡ συζήτησις ἄναψε. Τώρα ὁ γερό-Δανιήλ μιλοῦσε μέ χάρη Θεοῦ. Ὁ Ἀπόστολος ἔβλεπε τίς θέσεις τοῦ διδασκάλου του νά κλονίζονται. «- Εἰπέ μοί, παρακαλῶ, ὁ Κύριος ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστός κατῆλθεν εἰς τόν Ἅδην κατά τό μέγα Σάββατον ἤ οὗ; - Μάλιστα κατῆλθε, ἀπάντησε ὁ Ἀπόστολος. -    Καί τίς ὁ σκοπός τῆς ἐκεῖσε ἀποστολῆς του; -    Ἴνα ἐλευθερώσει τάς ἐν Ἅδη κατειλημμένας ψυχᾶς. -    Καί ποίας ψυχᾶς; -    Τοῦ Ἀδάμ, τῆς Εὕας, ἁπάντων τῶν δικαίων καί αὐτοῦ ἔτι τοῦ Προδρόμου. -    Ἅ! Καί πῶς, σύ Μακρακιστής, ἀνατρέπεις ἤδη ἐκ βάθρων τό φρόνημα τοῦ διδασκάλου σου ἀγαπητοῦ Μακράκη; Καθόσον τό φρόνημα τοῦ Μακράκη διακηρύττει, ὅτι αἵ ψυχαί τῶν τεθνεώτων ἀπέρχονται εἰς τόν χοῦν, καθώς καί αἵ τῶν κτηνῶν. Μήπως ὁ Χριστός κατῆλθεν ἐν τῷ Ἅδη, ἴνα ἐλευθερώσει τό τρίτον συστατικόν του ἀνθρώπου μέρος, ὅπερ κατ’ αὐτόν εἶναι τό ἀΐδιον Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ; Εἶδες, ἀγαπητέ μου, ἡ κακόδοξος αὐτή αἵρεσις τοῦ διδασκάλου σου, εἰς ποῖον βάθος δεισιδαιμονίας ἔφθασε;» Ἀπό τό βιβλίο: Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές - Δανιήλ Κατουνακιώτης σέλ. 55,  Ἐκδόσεις  Ι. Μονῆς Παρακλήτου 2005
8. «Τό τρισύνθετο, ἡ σπονδυλική στήλη τοῦ Μακρακισμοῦ» Λέων Μπράνγκ, περιοδικό Νέα Κοινωνιολογία, τεῦχος 27, 1999, σσ. 22-27
9. http://www.osmth-greece.org/site/index.php/component/content/article?layout=edit&id=398
10. http://www.osmth-greece.org/site/index.php/ekpaideush/omilies/364-apo-tous-olubiakous-theous-sthn-panagia-pangaia-ki-o-rolos-twn-ippotwn-sth-gefurwsh-kosmon-politismwn-kai-thriskeiwn
11.  A. G. MACKEY, An Encyclopaedia of Freemasonry, volume 1, published by the Masonic History Company, New York and London 1914, σελ. 186ε.
12. http://www.hermetics.org/pdf/masonry/Charles_W._Leadbeater_-_The_Hidden_Life_in_Freemasonry.pdf

 Φωτογραφία ἀπό: http://natgeotv.com/uk/templars-the-last-stand/galleries/reenactments#43090

 

 © ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ   www.egolpion.com  2013

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ:

ΜΑΣΟΝΙΑ ΚΑΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΝΑΪΤΕΣ

(Knights Templars)

Η ΜΑΣΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ

http://www.egolpion.com/knights_templars.el.aspx

 

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον       www.egolpion.com 

Read more: http://www.egolpion.com/naitis_klirikos.el.aspx#ixzz2qpH5TRmn

ΜΑΣΟΝΙΑ ΚΑΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΝΑΪΤΕΣ (Knights Templars) Η ΜΑΣΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ

ΜΑΣΟΝΙΑ ΚΑΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΝΑΪΤΕΣ

(Knights Templars)

Η ΜΑΣΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ

 

Εἰσαγωγὴ

  Ἡ σχέση τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ μὲ τοὺς Ἱππότες Ναΐτες, σαφῶς δὲν ἀποτελεῖ θέμα μόνον ἱστορικοῦ ἀκαδημαϊκοῦ ἐνδιαφέροντος, ἀλλὰ θέμα αἰωνίου σωτηρίας. Διότι, ἐὰν ὁ εἰσερχόμενος στὴ Μασονία ἐξέρχεται αὐτομάτως τῆς Ἐκκλησίας - ὅπως ἔχει λεχθεῖ ὀρθῶς - καθὼς ἐντάσσεται σὲ μιὰ ἐντελῶς ἀλλότρια τῆς Ἐκκλησίας μυστικὴ θρησκεία, ἡ ὁποία διεκδικεῖ μόνη της τὴ δυνατότητα νὰ σώζει καὶ φωτίζει τοὺς «βεβήλους» μὴ Μασόνους, τότε καὶ ὁ Ναϊτισμὸς στὸ βαθμὸ τῆς ὁμοιώσεως καὶ ἀλληλοπεριχωρήσεώς του μὲ τὴ Μασονία, ἀπομακρύνει ὄχι μόνο θεολογικῶς, ἀλλὰ καὶ ἐμπειρικῶς τὰ μέλη του ἀπὸ τὸ Σῶμα Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία.

Οἱ ἀναφορὲς τῆς μασονικῆς βιβλιογραφίας εἶναι πλούσιες ἐπὶ τοῦ ἐν λόγῳ θέματος, τῆς σχέσεως μεταξὺ τῶν δύο Ἑταιρειῶν. Τὰ μασονικὰ ἐγχειρίδια, ἀναφέρουν ἐκτενῶς τὸ ἱστορικὸ τῆς δημιουργίας, ἐξελίξεως καὶ πρώτης καταλήξεως τοῦ ἀρχαίου σταυροφορικοῦ Τάγματος τῶν «Πενήτων Ἱπποτῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος», διεκτραγωδώντας καὶ τὸ τραγικὸ τέλος τοῦ ἐπικεφαλῆς του, Ζὰκ ντὲ Μολαί, ἐπὶ τῆς πυρᾶς τὸ 1312 μετὰ τοὺς διωγμοὺς τοῦ Βατικανοῦ καὶ τοῦ Βασιλέως τῆς Γαλλίας ἐναντίον τους. Ἔπειτα προχωροῦν καὶ ἀναλύουν τὸν θρύλο τῆς σχέσεως τοῦ ἀρχαίου ἱπποτικοῦ Τάγματος μὲ τὸ νέο Τάγμα τῶν Ναϊτῶν ποὺ ἐμφανίσθηκε τὸν 18^ο αἰ., καταλήγοντας σὲ διάφορα συμπεράσματα καὶ ἐκθέτοντας καὶ ὅσα ἀφοροῦν στὴ μασονικὴ ἔνταξη καὶ πρόσφατη ἐξέλιξη τοῦ μεταγενεστέρου καὶ τοῦ συγχρόνου Ναϊτισμοῦ. 

Ἡ μασονικὴ βιβλιογραφία περὶ τῶν συγχρόνων Ναϊτῶν

Στὴ μασονικὴ βιβλιογραφία, παρὰ τὶς ἀντίθετες τάσεις στὴν ἑρμηνεία τῆς σχέσεως τοῦ ἀρχαίου Ἱπποτικοῦ καὶ τοῦ συγχρόνου Ναϊτισμοῦ, δὲν ὑπάρχει οὔτε ὑποψία ἀμφισβητήσεως τοῦ μασονικοῦ χαρακτῆρος τοῦ τελευταίου.

Ὁ γνωστότατος Τέκτων ἱστορικὸς καὶ συγγραφεὺς Albert G. Mackey, Γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ Ὑπάτου Συμβουλίου τοῦ 33ου Βαθμοῦ τῆς Νοτίου Δικαιοδοσίας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν,  στὸ δικό του Λεξικὸ τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ, τοῦ ἔτους 1860, παραδέχεται τὴ σχέση τῶν Ἱπποτῶν τοῦ Ναοῦ καὶ τῆς Μασονίας, σχέση ποὺ ὁπως λέγει, δηλώνεται καὶ ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ἀπὸ τοὺς φίλους τῶν δύο Ἐταιρειῶν, καὶ παραπέμπει στὸν Τέκτονα ἰστορικὸ Lawrie, ὁ ὁποῖος γράφει: «Γνωρίζουμε ὅτι οἱ Ἱππότες Ναΐτες ὄχι μόνον κατεῖχαν τὰ μυστήρια τῶν Ἐλευθεροτεκτόνων, ἀλλὰ τελοῦσαν τὶς τελετὲς καὶ ἀποτύπωσαν τὰ καθήκοντά τους»¹. Ὁ Mackey παραθέτει ὅλη τὴ γνώμη τοῦ Lawrie, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ διάλυση τοῦ ἀρχαίου Τάγματος τῶν Ναϊτῶν ὀφειλόταν στὴ διαπίστωση ὄτι αὐτοὶ ἦσαν Ἐλευθεροτέκτονες καὶ τελοῦσαν μυστικῶς τὰ μασονικὰ τελετουργικὰ, τὰ ὁποῖα εἶχαν παραλάβει ἀπὸ τοὺς Δρούζους τοῦ Ὄρους τοῦ Λιβάνου.

Ὁ Albert Pike, ἀποτελεῖ ἐξέχουσα μορφὴ τῆς μαγείας καὶ τῆς Μασονίας τῶν Η.Π.Α., ἀλλὰ καὶ τῆς ὑφηλίου. Ὑπῆρξε ἀναθεωρητὴς καὶ ἀνακαινιστὴς τῆς Μασονίας, καταγράφοντας ἕνα φιλοσοφικὸ καὶ θρησκειολογικὸ ὑπόβαθρο βάσει τοῦ ὁποίου ἔπρεπε νὰ ἐρμηνεύονται οἱ θρησκεῖες καὶ τὰ φιλοσοφικὰ συστήματα τῆς ἀρχαιότητος καὶ ἐπὶ τῶν ὁποίων προσπάθησε νὰ ἀναπτύξει καὶ ἐπεξηγήσει τοὺς βαθμοὺς τοῦ Σκωτικοῦ Τυπικοῦ, κυρίως μὲ τὸ ἔργο του Morals and Dogmas of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry². Στὸ ἔργο αὐτὸ ὁ Pike μεταξὺ ἄλλων σημειώνει γιὰ τὴ σχέση τῶν Ναϊτῶν καὶ τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ καὶ ἀποκρυφισμοῦ: «Τὸ Ὕπατο Συμβούλιο γιὰ τὴ Νότια Δικαιοδοσία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἀνέλαβε ἐκτενῶς τὸ ἐπιτακτικὸ καὶ ἀπὸ παλαιὰ καθυστερημένο ἔργο τῆς ἀναθεωρήσεως καὶ ἀναμορφώσεως τοῦ ἔργου καὶ τῶν τελετουργικῶν τῶν τριάκοντα Βαθμῶν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία του [...]  Ἂν καὶ δὲν εἶναι κανενὸς δόγματος σεκταριστής, ὅμως δὲν θεώρησε ἄπρεπο νὰ χρησιμοποιήσει τὶς παλαιὲς ἀλληγορίες, βασισμένες στὰ γεγονότα ποὺ λεπτομερῶς ἐκτίθενται στὰ Ἑβραϊκὰ καὶ Χριστιανικὰ βιβλία, καὶ ἕλκονται ἀπὸ τὰ Ἀρχαῖα Μυστήρια τῆς Αἰγύπτου, τῆς Περσίας, τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἰνδίας, τῶν Δρυϊδῶν καὶ τῶν Ἐσσαίων, ὡς ὀχήματα γιὰ τὴ διάδοση τῶν Μεγάλων Μασονικῶν Ἀληθειῶν· ὅπως ἔχει χρησιμοποιήσει τοὺς μύθους τῶν Σταυροφοριῶν καὶ τὶς τελετὲς τῶν Ταγμάτων τῆς Ἱπποσύνης» ³. Ἀλλοῦ πάλι γράφει : «Ἡ ἑρμητικὴ ἐπιστήμη τῶν πρώιμων χριστιανικῶν χρόνων, καλλιεργημένη ἐπίσης ἀπὸ τὸν Γκέμπερ, τὸν Ἀλφαράβιο καὶ ἄλλους Ἄραβες, μελετημένη ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν Ναϊτῶν, καὶ ἐνσωματωμένη σὲ συγκεκριμένα σύμβολα τῶν ὑψηλοτέρων βαθμῶν τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ, μπορεῖ μὲ ἀκρίβεια νὰ προσδιορισθεῖ ὡς ἡ Καμπαλὰ σὲ ἐνεργὴ πραγματοποίηση, ἤ ἡ μαγεία τῶν ἔργων. Ἔχει τρεῖς ἀντιστοίχους βαθμούς, θρησκευτική, φιλοσοφικὴ καὶ φυσικὴ πραγματοποίηση»⁴. Σύμφωνα μὲ τὸν Pike, ἡ ἀπόκρυφη ἐπιστήμη τῶν ἀρχαίων μάγων (Occult Science of the Ancient Magi) ἦταν κρυμμένη ὑπὸ τὶς σκιὲς τῶν ἀρχαίων μυστηρίων καὶ διαδόθηκε κρυμμένη μέσα ἀπὸ τὶς θρησκεῖες· αὐτὴ «μεταδόθηκε στοὺς ἐκλεκτοὺς ὅλων τῶν ἀρχαίων μυήσεων: ἦταν αὐτὴ ἡ ἴδια ἀνάμνηση ποὺ διατηρήθηκε, ἤ ἴσως βεβηλώθηκε στὸ διάσημο Τάγμα τῶν Ναϊτῶν, ποὺ ἔγινε γιὰ ὅλους τοὺς μυστικοὺς συλλόγους, τῶν Ροδοσταύρων, τῶν Ἰλλουμινάτι καὶ τῶν Ἑρμητικῶν Ἐλευθεροτεκτόνων, ἡ αἰτία γιὰ τὰ παράξενα τυπικά τους, γιὰ τὰ σημάδια τους, περισσότερο ἤ λιγότερο συμβατικά, καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα τῆς ἀμοιβαίας ἀφοσιώσεως καὶ τῆς ἰσχύος τους»⁵.

Στὴν Ἐγκυκλοπαιδεία τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ, ἡ ὁποία συνεγράφη ἀπὸ τὸν Mackey ἀλλὰ ἀναθεωρήθηκε ἀπὸ τοὺς William Hughan καὶ Edward Hawkins, ἀναλύεται ἐν ἐκτάσει ἡ διαίρεση τοῦ Ναϊτισμοῦ σὲ διάφορες ὁμάδες, ἀναλόγως τῆς πατρότητος ποὺ κάθε μία ἐξ αὐτῶν διεκδικεῖ, καὶ τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ ἡ προέλευση (κατὰ τοὺς Lawrie καὶ Sir David Brewster) συνόλου τοῦ Τεκτονισμοῦ ἀπὸ τὸν Ναϊτισμό · βέβαια, γίνεται δεκτὸ τὸ ἐνδεχόμενο πραγματικῆς μυήσεως τῶν ἀρχαίων Ναϊτῶν στὰ μυστήρια τῶν Συριακῶν Ἀδελφοτήτων, ὅπως οἱ Δροῦζοι καὶ οἱ Ἀσσασσίνοι⁶. Κατὰ τὴν  Ἐγκυκλοπαιδεία αὐτὴ οἱ Ναΐτες στὶς ἀρχὲς τοῦ 20^οῦ αἰ. διαιροῦνταν στὰ ἑξῆς Τάγματα: (1) οἱ Γἀλλοι Ναΐτες πού ἰσχυρίζονται ὅτι προῆλθαν ἀπὸ τὸν Larmenius μὲ ἐντολὴ τοῦ de Molay, (2) οἱ Γερμανοὶ Ναΐτες τῆς Αὐστηρᾶς Τηρήσεως  ἀπὸ τὸν Peter d’ Aumont, (3) ἀπὸ τὸν Κόμη Beaujeu, ἀνεψιὸ τοῦ de Molay, διεκδικοῦν προέλευση οἱ Σουηδοὶ Ναΐτες τοῦ Τύπου (Rite) τοῦ Zinnendorf, (4) οἱ Σκῶτοι Ναΐτες προέρχονται ἀπὸ τοὺς Προτεστάντες Ναΐτες τῆς Σκωτίας καὶ τὴν Ἀρχαία Στοὰ τοῦ Stirling. (5) Ἀπὸ τὸν Πρίγκηπα Charles Edward καὶ τοὺς διαδόχους του προέρχονται οἱ Ναΐτες τοῦ Ἀρχαίου καὶ Ἀποδεδεγμένου Σκωτικοῦ Τύπου (Ancient and Accepted Scottish Rite), ἐξ οὗ καὶ ἡ ἀνάπτυξη τοῦ τεκτονικοῦ βαθμοῦ τοῦ Ἱππότου Καδώς· καὶ (6) ἀπὸ τὸ Στρατόπεδο τοῦ Βαλδουΐνου (Baldwyn Encampment) καὶ τὶς συνισταμένες του προέρχονται οἱ παλαιοὶ Ἄγγλοι καὶ οἱ Ἀμερικανοὶ Ναΐτες⁷.

Tὸ ἐπίσημο τεκτονικὸ κείμενο Μεγάλα Συντάγματα τοῦ 1786 καὶ Γενικὸς Κανονισμὸς τοῦ Ὑπάτου Συμβουλίου τοῦ 33^ου τῆς Ἑλλάδος τοῦ Ἀρχαίου καὶ Ἀποδεδεγμένου Σκωτικοῦ Δόγματος⁸ ἐπίσης ἀπηχεῖ τὶς κυρίαρχες ἐπιστημονικὲς ἱστορικὲς ἀπόψεις περὶ τῆς μείξεως τῶν Ροδοσταύρων καὶ τῶν Ἱπποτικῶν Ταγμάτων μὲ τὸν Τεκτονισμό: « [...] ἕτερον στοιχεῖον ἤδη ὑφιστάμενον ἐντὸς τῶν Τεκτονικῶν Στοῶν φαίνεται ὅτι συνεχωνεύθη πρὸς αὐτάς, κατὰ τὴν μεταβατικὴν ταύτην περίοδον, τουτέστιν αἱ μυστικαὶ ἑταιρεῖαι, αἵτινες ἰσχυρίζοντο ὅτι ἦσαν οἱ διάδοχοι Ἱπποτικῶν τινων Ταγμάτων, τοὐλάχιστον εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἀποστολὴν τῶν τελευταίων τούτων πρὸς ἐπικράτησιν τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ἀλληλεγύης. Κατὰ τὸ ἔτος 1721 τὰ λείψανα ταῦτα τῶν Ἱπποτικῶν Ταγμάτων ἦσαν ἤδη ἀδιασπάστως συνηνωμένα, ἄλλα μὲν πρὸς τὰς τεκτονικὰς Στοάς, ἄλλα δὲ πρὸς τὴν Στοὰν τοῦ Kilwinning ἐν Σκωτίᾳ»⁹.

Στὸ ἔγκριτο Λεξικό τους, οἱ Αὐστριακοὶ Eugen Lennhof καὶ Oskar Posner, παραθέτουν, καθὼς καὶ ἡ Ἐγκυκλοπαιδεία τοῦ Mackey, τὴν τριπλῆ διαίρεση τῶν Ναϊτικῶν Ταγμάτων κατὰ τὴν ὑποτιθέμενη προέλευσή τους ἀπὸ διάφορα πρόσωπα τοῦ κύκλου τοῦ de Molay (Larmenius, d’  Aumont, Beaujeu), ἀπορρίπτοντας ὅμως ὅλες τὶς διηγήσεις αὐτὲς περὶ τῆς καταγωγῆς τῶν Γάλλων Ναϊτῶν, ἐκείνων τῆς Αὐστηρᾶς Τηρήσεως καὶ τῶν Σουηδῶν Ναϊτῶν ἀπὸ τὰ πρόσωπα αὐτὰ· οἱ Lennhof καὶ Posner προτιμοῦν τὴ γνώμη τοῦ Ἄγγλου Τέκτονος ἱστορικοῦ Gould, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία «Δὲν ὑπάρχει ὁ ἐλάχιστος λόγος γιὰ τὴν παραδοχὴ ὅτι μέλη τοῦ καταθρυμματισμένου Τάγματος τῶν Ναϊτῶν, ὑπῆρξαν Ἐλευθεροτέκτονες. Αὐτὸ ὅλο εἶναι μία ἐφεύρεση τοῦ συγχρόνου Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ (fabrications of modern masonic trαdition)». Παρομοία εἶναι καὶ αὐτὴ τοῦ Μεγάλου Διαδασκάλου τῶν Ναϊτῶν τοῦ Καναδᾶ McLeod Moore σὲ ὁμιλία του τὸ 1889 στὸ Μόντρεαλ, ὁ ὁποῖος ἐπίσης ἀπέρριψε τὴν καταγωγὴ ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ἱπποτικὸ Τάγμα: «It cannot claim a direct descent from the ancient Military Order»¹⁰. Σύμφωνα μὲ τὸ Λεξικὸ τῶν Αὐστριακῶν αὐτῶν Τεκτόνων, γιὰ πρώτη φορὰ στὴ νεότερη ἱστορία γίνεται λόγος περὶ Ἱπποτῶν Ναϊτῶν (“Knights Templars”) στὴν Ἀμερική, στὴ Βοστώνη, ὅπου τὸ 1769 κάποιος William Davis ἔλαβε τοὺς βαθμοὺς τῆς Βασιλικῆς Ἁψῖδος καὶ τοῦ Ἱππότου Ναΐτου, οἱ ὁποῖοι ἴσως εἶχαν εἰσαχθεῖ στὴ Μασσαχουσέττη ἀπὸ τὴν ἰρλανδικὴ στρατιωτικὴ Στοὰ τοῦ 29^ου Συντάγματος. Περαιτέρω ἔρευνα ἀπέδειξε ὅτι ἡ πρώτη χρονολογικῶς ἀναφορὰ σὲ μέλη Ναϊτικῆς Στοᾶς τῆς Ἰρλανδίας (“High Knight Templars”) προέρχεται ἀπὸ ἔκδοση λίστας μελῶν τοῦ 1788 μὲ πρῶτο ἀναφερόμενο μέλος νὰ ἔχει χρισθεῖ τὸ 1765. Τὴ μεγαλύτερη ἔκτασή του ἔλαβε ὁ τεκτονικὸς ἱπποτισμὸς στὶς Η.Π.Α., ὅπου περὶ τὸ τέλος τοῦ 1930 ἀριθμοῦσε 1716 διοικήσεις (“Commanderies”) μὲ 434,000 μέλη σὲ τρεῖς διαβαθμίσεις, Τάγμα τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, Ἱππότες Ναΐτες καὶ Ἱππότες τῆς Μάλτας. «Δεκτοὶ γίνονται μόνον Ἐλευθεροτέκτονες χριστιανικῆς πίστεως, οἱ ὁποῖοι πρὸ τούτου ἔχουν ἀποκτήσει τὸν βαθμὸ τοῦ Τέκτονος τῆς Βασιλικῆς Ἁψῖδος [...] Τὸ τελετουργικὸ τοῦ Τάγματος μόλις καὶ ἔχει πιὰ κάποιο τεκτονικὸ στοιχεῖο. Ἡ σημαία τοῦ σταυροφόρου, ἕνας ἐρυθρὸς σταυρὸς ἐπὶ λευκοῦ φόντου, κρέμαται ὕπερθεν τοῦ ἀλταρίου, τὸ ὁποίων ἵσταται πρὸς ἀνατολάς, πλησίον τούτου δύο γαλανὲς σημαῖες μὲ τὸν Πασχάλιο Ἀμνὸ καὶ τὸν σταυρὸ τῶν Ναϊτῶν. Tὸ “Μπωσεὰν” δηλ. ἡ πολεμικὴ σημαία τῶν ἀρχαίων Ἱπποτῶν τοῦ Ναοῦ ἵσταται κατὰ νότον. Τὰ συμβολικὰ χρώματα τοῦ Τάγματος εἶναι τὸ μαῦρο καὶ τὸ λευκὸ μὲ χρυσὲς καὶ ἀργυρὲς διακοσμήσεις»¹¹.

Στὸ Ἀρχαῖο καὶ Ἀποδεδεγμένο Σκωτικὸ Τυπικό, τὸν κυριώτερο κλάδο τῆς Μασονίας, σὲ ἄμεση σύνδεση μὲ τὸν Ναϊτισμὸ ἔχει εἰσαχθεῖ ὡς 30^ὸς βαθμὸς αὐτὸς τοῦ Ἱππότου Καδώς, ὅπου γίνεται λόγος συμβολικῶς γιὰ τὴν ἐκδίκηση τῆς θανατώσεως τοῦ Μεγάλου Μαγίστρου τῶν Ναϊτῶν, τοῦ Ἰακώβου de Molay, ἀπὸ τὸν Πάπα Κλήμεντα Ε΄ καὶ τὸν Βασιλέα τῆς Γαλλίας Φίλιππο τὸν Ὡραῖο. Ὁ συμβολισμὸς εἶναι, κατὰ τοὺς Μασόνους συγγραφεῖς, ὅτι ἔχει  ὁ Τέκτων καθῆκον νὰ μάχεται ἀκαταπαύστως μὲ πνευματικὰ ὅπλα καὶ μέχρι αὐτοθυσίας γιὰ τὴν ἐλευθερία τοῦ πνεύματος¹².

Ἡ Μασονικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία ἀπορρίπτει τόσο τὴν προέλευση τοῦ Ἑλευθεροτεκτονισμοῦ ἀπὸ τοὺς Ναΐτες (ὑποστηριζόμενη ἀπὸ τοὺς Ramsey, Hund καὶ τὸ Δόγμα τῆς Αὐστηρᾶς Τηρήσεως), ὅσο καὶ τὴν κοινὴ καταγωγὴ τῶν δύο Ἑταιρειῶν (κατὰ τὸν Ragon), ἀλλὰ δὲν ἀρνεῖται τὴν ἔνταξη τῶν διασωθέντων ἱστορικῶν Ναϊτῶν στοὺς κόλπους τῆς Μασονίας: «Ὁ μόνος ἱστορικὸς δεσμὸς ὅστις ὑφίσταται μεταξὺ ἱπποτισμοῦ καὶ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ εἶναι ὁ συναφθεὶς καθ’ ἣν ἐποχὴν μετὰ τὸ μαρτύριον τοῦ Ἰακώβου Ντὲ Μολλαὶ (βλ.λ.) οἱ Ἱππόται Ναΐται ἐζήτησαν κρησφύγετον καὶ ἀσφάλειαν εἰς τοὺς κόλπους τῆς Τεκτονικῆς Ἀδελφότητος»¹³. Ἡ ἔνταξη αὐτὴ τῶν Ναϊτῶν στὴ Μασονία εἶχε βεβαίως καὶ θρησκειολογικὲς συνέπειες ἐπὶ τοῦ Τεκτονισμοῦ· οἱ σχέσεις τῶν Ναϊτῶν Ἱπποτῶν μὲ τοὺς Σαρακηνοὺς τῶν Ἁγίων Τόπων «παρέσχον εἰς τοὺς Σταυροφόρους τὴν εὐκαιρἰαν νὰ ἀποκτήσουν πολλὰ ἐκ τῶν δογμάτων τῶν Μυστικῶν Ἑταιρειῶν τῆς Ἀνατολῆς, ὡς τῶν Ἐσσαίων, τῶν Ἀσσασίνων καὶ τῶν Δρούζων. Τὰς γνώσεις των αὐτὰς, οἱ Σταυροφόροι τὰς μετέφερον εἰς Εὐρώπην καὶ ἀκολούθως διὰ τοῦ Ράμσαι καὶ τῶν συγχρόνων ἀμέσων διαδόχων τοῦ Ναϊτικοῦ Τεκτονισμοῦ ἐνεσωματώθησαν εἰς τοὺς ἀνωτέρους βαθμοὺς ὅπου καὶ σήμερον ἀσκοῦν ἐπίδρασιν»¹⁴. Ἡ σχέση τῶν ἀρχαίων Ἱπποτῶν Ναϊτῶν μὲ τὴ Μασονία, ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀναφορὰ ἑνὸς τῶν ἀνωτέρων βαθμῶν τοῦ Τεκτονισμοῦ στοὺς Ναΐτες¹⁵. Ὁ σημαντικὸς βαθμὸς τοῦ Ἱππότου Καδὼς «καίτοι εὑρισκόμενος εἰς πολλὰ δόγματα καὶ εἰς διαφόρους χώρας, φαίνεται ἐν τούτοις συνδεδεμένος ἀρχικῶς μὲ τοὺς Ἱππότας Ναΐτας. Εἴς τινα δόγματα κατεῖχε τὴν κορυφὴν τῆς κλίμακος, θεωρούμενος ὁ ἀνώτατος ὅλων»¹⁶. 

Ἡ Μασονικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία περαιτέρω, στὸ λῆμμα περὶ τῶν Τεκτονικῶν Ταγμάτων Ναϊτῶν, ἐκθέτοντας συντόμως τὴ διοικητικὴ διαίρεσή τους καὶ τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τους, ἐπιβεβαιώνει καὶ πάλι «Ὁ Τεκτονικὸς Ναϊτισμὸς ἕλκει τὴν ἔμπνευσίν του ἀπὸ τὰ ἰδεώδη ἱπποτισμοῦ, εὐγενείας καὶ ἀφοσιώσεως εἰς ἓν ὑψηλὸν ἰδανικὸν τὰ ὁποῖα ἐνέπνευσαν τοὺς πρώτους Ἱππότας τοῦ Ναοῦ [...] Τὴν αὐτὴν φιλάνθρωπον δρᾶσιν συνεχίζει καὶ σήμερον ὅπως ἄλλως τε πράττουν καὶ ὅλαι αἱ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ἐλευθεροτεκτονικαὶ ὀργανώσεις»¹⁷.

Ὁ H. Paul Jeffers, ἱστορικὸς θετικὰ προδιατεθειμένος ἔναντι τῆς Μασονίας, ἂν καὶ ἐκθέτει δευτερευόντως τὴν ἄποψη (ὅπως λ.χ. τοῦ Jasper Ridley) ὅτι δὲν ὑπῆρξε πραγματικὴ σχέση τοῦ σταυροφορικοῦ τάγματος τῶν Ναϊτῶν μὲ τὴ Μασονία, οὔτε καὶ προέλευση αὐτῆς ἀπὸ τὸν Ναϊτισμό, ὡστόσο δὲν ἀποφεύγει νὰ σημειώσει ἐκτενῶς καὶ νὰ τονίσει ὡς πρώτη καὶ τὴν ἀντίθετη ἄποψη, ὅτι κατάλοιπα τοῦ ναϊτικοῦ τάγματος κατέφυγαν στὴ Σκωτία, ὅπου ὑποστήριξαν τὸν βασιλιὰ Robert the Bruce (1274-1329), στὸν πόλεμο κατὰ τῶν Ἄγγλων, ἰδιαίτερα στὴ μάχη τοῦ Bannockburn (1314).  Μετὰ τὴν πρώτη τους τότε ἐγκατάσταση «στὰ τέλη τοῦ 14^ου αἰώνα, μετακινήθηκαν στὰ ἀνατολικὰ παράλια κι ἐγκαταστάθηκαν στὸ Ἄμπερντην, μετονομαζόμενοι σὲ Ἐλευθεροτέκτονες. Αὐτὸς ὁ μετασχηματισμὸς τῶν Ναϊτῶν ἀπὸ πολεμιστὲς ἱππότες ποὺ ὑπεράσπιζαν τοὺς προσκυνητὲς τῶν Ἁγίων Τόπων, σὲ Ἐλευθεροτέκτονες, ἑρμηνεύεται ἀπὸ τὴν ἀνάμειξη τῶν δογμάτων τῶν Ναϊτῶν μὲ τὶς δοξασίες τῶν ἀρχαίων μυστηριακῶν λατρειῶν τῶν Κελτῶν. Ἡ συγχώνευση αὐτὴ τελικὰ κατέληξε στὸ σχηματισμὸ ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πιὸ σημαντικοὺς κλάδους τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ: τοῦ Βασιλικοῦ Τάγματος τῆς Σκωτίας. Γνωστὸ ὡς Σκωτικὸ Τυπικό, ἄνθησε σὲ διάφορα μέρη τῆς Εὐρώπης, ἐνῷ ἀργὀτερα μεταδόθηκε καὶ εὐδοκίμησε στὴν Ἀμερική»¹⁸.

Συμπεράσματα ἐκ τῆς βιβλιογραφίας

 Ἐκ τῶν ὡς ἄνω συντόμων παραθεμάτων τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν δειγματοληπτικῶς, προκύπτουν τὰ ἑξῆς πρῶτα, ἐκ πρώτης ὄψεως, συμπεράσματα:

1. Ἡ προέλευση συνόλου τῆς Μασονίας ἀπὸ τοὺς Ναΐτες ἀπορρίπτεται ἀπὸ τὴν κύρια γραμμὴ τῆς μασονικῆς ἱστορικῆς ἐρεύνης.

2. Ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τοὺς περισσοτέρους Τέκτονες ἡ ἔνταξη ἀπομειναρίων τῶν ἀρχαίων Ναϊτῶν σὲ συγκεκριμένες Στοὲς τῆς Βρεττανίας (ἐννοεῖται ὅτι ἦταν ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ συντεχνιακοῦ Τεκτονισμοῦ, ὄχι τοῦ θεωρητικοῦ).

3. Εἶναι ἐπικρατής ἡ πεποίθηση ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ναΐτες ἦσαν κάτοχοι ἀποκρύφου, καββαλιστικῆς κ.τ.σ. γνώσεως, τὴν ὁποίαν συνεισήγαγαν μαζί τους καὶ στὴ Μασονία.

4. Ἡ ὕπαρξη τοῦ σημαντικωτάτου βαθμοῦ τοῦ Ἱππότου Καδὼς, 30^οῦ βαθμοῦ στὸ Ἀρχαῖο καὶ Ἀποδεδεγμένο Σκωτικὸ Τυπικό, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα Δόγματα τῆς Μασονίας, ἀποτελεῖ ἀπόδειξη τῆς ἰσχυρῆς σχέσεως Τεκτονισμοῦ καὶ Ναϊτικοῦ Ἱπποτισμοῦ.

5. Ὁ πρόσφατος Τεκτονικὸς Ναϊτισμὸς ἐμφανίζεται στὶς ἰστορικὲς πηγὲς τὸν 18^ο αἰῶνα σὲ Εὐρώπη καὶ Ἀμερική σὲ Μασονικὲς Στοές, ἄρα ὁ σύγχρονος Ναϊτισμὸς εἶναι μασονικός.

6. Ὁ σύγχρονος Τεκτονικὸς Ναϊτισμὸς παρουσιάζει ὑποδιαιρέσεις σὲ διάφορα μασονικὰ Τάγματα καὶ δέχεται στοὺς κόλπους του μόνον Χριστιανοὺς, ὄχι ἑτερόθρησκους, Τέκτονες.

7. Ὁ Τεκτονικὸς Ναϊτισμὸς ἐπιδίδεται σὲ κοινωνικὸ καὶ φιλανθρωπικὸ ἔργο καθὼς εἶναι σύνηθες στοὺς μασονικοὺς ὀργανισμούς. Διακρίνεται μὲ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ τῆς ἐνδύσεως τῶν Τεκτόνων Ναϊτῶν ποὺ παραπέμπουν στὸ ἀρχαῖο ἱπποτικὸ τάγμα.

Συμπληρωματικὰ στοιχεῖα

Εἶναι ἄξια ἰδιαιτέρας προσοχῆς καὶ τὰ ἑξῆς συμπληρωματικὰ στοιχεῖα :

Ἡ διάσπαση τοῦ διεθνοῦς καὶ τοῦ ἐν Ἑλλάδι Τεκτονικοῦ Ναϊτισμοῦ

Στὸ γνωστὸ βιβλίο του «Ἡ Μασονία στὴν Ἑλλάδα», ὁ γνωστὸς δημοσιογράφος Κώστας Τσαρούχας ἐπιβεβαιώνει τὴ διάσπαση τῶν συγχρόνων Μασόνων Ναϊτῶν σὲ δύο ὁμάδες, τὸ 1995. Τὸ ἔτος ἐκεῖνο ὁ «Μέγας Μάγιστρος» James J. Carey καὶ ὁ «Μέγας Διοικητὴς» Patrick Rea ἀποσχίστηκαν ἀπὸ τὴν θεσμικῶς κανονικὴ παγκόσμια ὀργάνωση τῶν Ναϊτῶν, ὑπὸ τὸν Πορτογάλο Ντὸν Φερνάντο Περέιρα Σόουσα Φούντες, καὶ ἵδρυσαν δική τους ὀργάνωση, ἀλλὰ μὲ τὸ ἴδιο ὄνομα, τὴν “Ordo Supremus Militaris Templi Hierosolymitani – Knights Templar International”, ἡ ὁποία ἐπεκτείνεται καὶ αὐτή, ὅπως καὶ ἡ μητρική, σὲ 48 χῶρες καὶ ἀριθμεῖ παγκοσμίως περὶ τὰ 7,500 μέλη. Στὴν Ἑλλάδα τὸ ἐγχώριο Τάγμα (www.osmth-hellas.gr) ἔχει ἐγκατασταθεῖ ἐπίσημα ἀπὸ τὸ 2001 ὑπὸ τὸν Dom Fernando Pereira de Sousa Fontes, καὶ τελεῖ ὑπὸ τὴν Μεγαλόσταυρη Μεγάλη Ἡγεμόνα (Σταυρὸς Τιμῆς) τῆς Ἑλλάδος, Δεσποσύνην Κυρία Ρούλα Ρογκάν¹⁹. Ἀντιθέτως, ἕνα ἄλλο Τάγμα, προφανῶς ἀποσχισθὲν τοῦ ἀρχικοῦ (http://www.osmth-greece.org/site), τελεῖ ὑπὸ τὸν Δρ. Παῦλο Τσολακιὰν καὶ ἔχει ἀναφορὰ στὸ Τάγμα τὸ τελοῦν ὑπὸ τοὺς Carey καὶ Rea²⁰.

Ὁ σύγχρονος Ναϊτισμὸς δὲν ὀνομάζεται, ἀλλὰ εἶναι Μασονικὸς

Οἱ σύγχρονοι Ἱππότες Ναΐτες (Knights Templars) δὲν ἀποκαλοῦν τοὺς ἑαυτούς τους Τέκτονες, δὲν διακηρύσσουν τὴ μασονική καταγωγή τοῦ Τάγματός τους, οὔτε ἀφίνουν τοὺς πολλοὺς νὰ ὑποπτευθοῦν ὅτι ἡ κοσμοθεωρία τους, ὅπως τὴ βλέπουμε στὰ κείμενά τους, εἶναι συγκρητιστικὴ καὶ παραπέμπει σαφῶς στὴ Μασονία καὶ τὸν συγκρητιστικὸ ἀποκρυφισμό. Παρὰ ταῦτα, ἡ Μασονικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία μᾶς ἐξηγεῖ γιατὶ δὲν ὀνομάζονται Τέκτονες, ἀλλὰ εἶναι πράγματι, ἐφ’ ὅσον δέχονται ὡς μέλη μόνον Τέκτονες (ὅπως εἴδαμε παραπάνω) «μόνον Ἐλευθεροτέκτονες χριστιανικῆς πίστεως»²¹.

Λέγει ἡ Ἐγκυκλοπαιδεία: «Τὸ Τάγμα δὲν φέρει ὅπως ἀλλαχοῦ τὸν τίτλον Τεκτονικόν, διότι μόνον Χριστιανοὶ γίνονται δεκτοὶ εἰς αὐτό. Διὰ νὰ γίνῃ ὅμως τις δεκτὸς εἰς αὐτὸ πρέπει νὰ εἶναι Τέκτων καὶ νὰ φέρῃ ἀπὸ διετίας τοὐλάχιστον τὸν βαθμὸν τοῦ Δ. καὶ νὰ εἶναι Τέκτων τῆς Βασ. Ἁψ. Εἰς τὰς συνεδριάσεις ἔχει καταργηθῆ τὸ περίζωμα ὡς ἀσυμβίβαστον μὲ τὸν στρατιωτικὸν χαρακτῆρα τοῦ Τάγματος, τὰ δὲ μέλη φέρουν κατὰ τὰς συνεδριάσεις ξίφη»²².

Τὸ ὅτι ἡ Μασονία ἀναγκάστηκε νὰ ἱδρύσει καὶ ἕνα πιὸ «ἐκχριστιανισμένο» παρακλάδι της, τὸ ὁποῖο νὰ μὴν ὀνομάζεται «Τεκτονικὸ» καὶ ἔτσι «μολύνει» τὴν εἰκόνα (δηλ. τὴν βιτρίνα) τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ, ἐξηγεῖται ἀπὸ ὅσα γράφονται σχετικῶς στὴν Ἐγκυκλοπαιδεία τοῦ Mackey: «Οἱ ἀρχὲς τῆς Μασονίας προηγήθηκαν τῆς ἀφίξεως τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τὰ σύμβολα καὶ οἱ θρύλοι της ἀντλοῦνται ἀπὸ τὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἀκόμη προγενέστερους ἀπὸ αὐτόν. Ἡ θρησκεία της προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἱερωσύνη· ἡ πίστη της ἦταν αὐτὴ ἡ πρωταρχικὴ (primitive) τοῦ Νῶε καὶ τῶν ἀμέσων ἀπογόνων του. Ἂν ἡ Μασονία ἦταν ἁπλᾶ χριστιανικὸ καθίδρυμα, ὁ Ἰουδαῖος καὶ ὁ Μουσουλμᾶνος, ὁ Βραχμᾶνος καὶ ὁ Βουδδιστὴς δὲν θὰ μποροῦσαν εὐσυνειδήτως νὰ μεταλάβουν τοῦ φωτισμοῦ της. Ἀλλὰ τὸ καύχημα της εἶναι ἡ παγκοσμιότητά της. Στὴ γλῶσσα της πολίτες κάθε ἔθνους μποροῦν νὰ συζητήσουν· στὸ Ἀλτάριό της μποροῦν νὰ γονατίσουν ἄνδρες ὅλων τῶν θρησκειῶν· στὸ σύμβολο πίστεώς (creed) της μαθητὲς κάθε πίστεως μποροῦν νὰ ἐνταχθοῦν (subscribe). Ὡστόσο δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε ὅτι ἀπὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ ἕνα χριστιανικὸ στοιχεῖο ἔχει σχεδὸν ἀνεπιγνώστως ἐνσταλαχθεῖ ἐντὸς τοῦ μασονικοῦ συστήματος, τοὐλάχιστον μεταξὺ Χριστιανῶν Μασόνων. Αὐτὸ ὑπῆρξε ἀναγκαιότητα· διότι εἶναι ἡ τάση κάθε ἐπικρατούσης θρησκείας νὰ ἐμποτίζει μὲ τὴν ἐπίδρασή της ὅ,τι τὴν περιβάλλει ἢ ἀφορᾷ σὲ αὐτήν, θρησκευτικό, πολιτικό ἤ κοινωνικό. Αὐτὸ ἀπορρέει ἀπὸ μιὰν ἀνάγκη τῆς ἀνθρωπίνης καρδιᾶς [...] καὶ ἔτσι βρίσκουμε Χριστιανοὺς Μασόνους συγγραφεῖς νὰ ἐντρυφοῦν σὲ αὐτὸ σὲ μιὰ σχεδὸν ἀδικαιολόγητη ὑπέρβαση καὶ, κατὰ τὴν ἔκταση τῶν σεκταριανικῶν τους ἑρμηνειῶν, νὰ θίγουν οὐσιαστικὰ τὸν κοσμοπολιτικὸ χαρακτῆρα τοῦ Καθιδρύματος  (... unwarrantable excess, and by the extent of their sectarian interpretations, materially affecting the cosmopolitan character of the Institution)»²³.

Τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα ἐξηγεῖ ἄριστα τὴν ἀνάγκη, χάριν τῶν «Χριστιανῶν» (δηλ. χριστιανικῆς προελεύσεως) Μασόνων, νὰ «ἐκχριστιανισθεῖ» μερικῶς ἡ Μασονία, ἀλλὰ ὄχι στὸ βαθμὸ ποὺ νὰ βλάπτεται ὀ συγκρητισμός της. Αὐτὸ ἐξυπηρετεῖται κάλλιστα μὲ τὸν Ναϊτισμό. 

Ἔτσι ἐξηγεῖται, λοιπόν, ἡ διαφοροποίηση (μόνον) τῆς στολῆς καὶ τοῦ ὀνόματος  τῶν Ναϊτῶν, καὶ ὄχι βεβαίως τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ, σὲ σχέση μὲ τοὺς λοιποὺς Μασόνους.

Τὰ χρώματα τῆς Ναϊτικῆς Στολῆς ἀποφασισμένα ἀπὸ τὴ Μασονία·

τί ἀπέγινε ἡ μασονικὴ ποδιὰ τῶν Ναϊτῶν

Εἴδαμε στὴν παραπάνω παράγραφο, πῶς ἀποκλείστηκε ἡ τεκτονικὴ ποδιὰ ἀπὸ τοὺς Ναΐτες, λόγῳ τοῦ στρατιωτικοῦ χαρακτῆρος τοῦ Τάγματος.

Εἶναι ἐνδιαφέρον, πάντως, καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ χρήση τῶν συγκεκριμένων χρωμάτων γιὰ τὴ στολή, ἄσπρου ἤ μαύρου, εἶναι ἐπίσης ἀποφασισμένα μετὰ ἀπὸ ἐκτενεῖς διαφωνίες τῶν Τεκτόνων, καθὼς καὶ ἡ ἐγκατάλειψη τῆς μασονικῆς ποδιᾶς. Ὁ Mackey, συγκεκριμένα, στὴν Ἐγκυκλοπαιδεία του ἀφιερώνει δύο σελίδες (4 στῆλες) στὸ θέμα τῆς σχετικῆς διαφωνίας²⁴. Σύμφωνα μὲ τὶς ἐκεῖθεν πληροφορίες, ὅταν ἀνέκυψε τὸ θέμα τῆς τροποποιήσεως τῆς ἐνδυμασίας τῶν Ναϊτῶν τῆς Ἀμερικῆς, τὸ ἔτος 1859 καὶ ἐκ νέου τὸ 1862, ἐκδηλώθηκε ἔντονη ἡ δυσφορία καὶ ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς περισσοτέρους Ναΐτες, ποὺ ἤθελαν νὰ διατηρήσουν τὸ παλαιὸ μαῦρο χρῶμα καὶ τὴν ποδιὰ τῆς ὡς τότε στολῆς τους, ποὺ κατεδείκνυε τὴ σύνδεσή τους μὲ τὴ Μασονία. Τελικῶς λήφθηκε συμβιβαστικὴ ἀπόφαση, ἡ ὁποία ἐπέτρεπε μὲν στὶς παλαιὲς Δοικήσεις (old Commanderies) νὰ διατηρήσουν τὴν παλαιὰ μαύρη ἐνδυμασία, τὴν δὲ νέα λευκὴ ἐνδυμασία, λευκοῦ χιτῶνος (tunic) καὶ μανδύα (cloak)  τὴν ἐπέβαλε στὶς νέες διοικήσεις, σὲ ὅσες θὰ ἱδρύονταν ἤ θὰ ἐντάσσονταν στὸ μέλλον καὶ στὶς παλαιές, ὅταν θὰ ἀποφάσιζαν νὰ ἀλλάξουν ἐνδυμασία. Γράφεται σχετικῶς «Τὸ προταθὲν μέτρο συνάντησε ἀρχικῶς σοβαρὴ ἀντίσταση, μερικῶς ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀπορρίψεως τῆς ποδιᾶς, ποὺ πολλοὶ Ναΐτες τότε πίστευαν, ὅπως καὶ τώρα, ὅτι ἀποτελεῖ οὐσιῶδες στοιχεῖο τοῦ Τεκτονικοῦ Ναϊτισμοῦ καὶ ἁπτὸ τεκμήριο τῆς ἑνότητος σὲ συγκεκριμένη ἱστορικὴ περίοδο τῶν δύο Ταγμάτων»²⁵.

Ἡ ἑλληνικὴ Μασονικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία μᾶς πληροφορεῖ καὶ ὅτι ἡ στολὴ τῶν Ναϊτῶν ἦταν «χιτὼν δαλματικὸς λευκὸς ἐκ λεπτοῦ μαλλίνου ὑφάσματος μετὰ μελανῶν παρυφῶν μὲ ἐπὶ τοῦ ἀριστεροῦ στήθους ἐρυθρὸν Τεκτονικὸν Σταυρὸν τὸν λεγόμενον “Σταυρὸν τῆς Μάλτας”»²⁶. 

Εἶναι, λοιπόν, ἡ ἴδια στολὴ ποὺ μποροῦμε νὰ ἀναγνωρίσουμε καὶ στὰ σημερινὰ (τεκτονικὰ) Ναϊτικὰ Τάγματα.

Τὸ ἀποκρυφιστικὸ νόημα τοῦ λαβάρου «Μπωσεὰν»,

 καὶ τὸ σύνθημα Non nobis, Domine ...

Ἡ ἑλληνικὴ Μασονικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία, μᾶς πληροφορεῖ καὶ γιὰ τὸ λάβαρο τῶν Ναϊτῶν, τὸ «Μπωσεὰν», καὶ τὸ νόημα τῶν χρωμάτων του. Σύμφωνα μὲ τὰ γραφόμενα, τὸ λάβαρο διαιρεῖται ὀριζοντίως σὲ δύο ταινίες, μαύρη στὸ ἐπάνω μέρος καὶ λευκὴ στὸ κάτω, χρώματα ποὺ συμβόλιζαν ἀντιστοίχως τὸν τρόμο ποὺ ἐνέπνεε τὸ Τάγμα στοὺς ἐχθρούς καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη πρὸς τοὺς φίλους του. «Τὸ λάβαρον τοῦτο εὑρίσκεται συνήθως καὶ σήμερον εἰς ναοὺς Ναϊτῶν, ὑπάρχει δὲ ἡ παράστασις τοῦ Ἑρρίκου τοῦ Α΄ κρατοῦντος αὐτὸ εἰς τὴν ἀριστεράν». Κατὰ τὸν Mackey συνδέονται «τὰ δύο χρώματα, μέλαν καὶ λευκὸν τοῦ Ναϊτικοῦ λαβάρου μὲ κάποιαν ἀνατολικὴν παράδοσιν περὶ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου τὴν ὁποίαν ἀναφέρει ὁ WEIL εἰς τοὺς “Βιβλικοὺς Θρύλους” (BIBLICAL LEGENDS, σελ. 70) [....] Εἶνε ἐνδεχόμενον, λέγει ὁ MACKEY, νὰ συνέδεσαν τὸ λάβαρόν των μὲ τὸν μῦθον αὐτὸν οἱ Ἱππόται Ναΐται οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἐξοικειωμένοι μὲ τὸν Ἀνατολικὸν συμβολισμόν»²⁷.

Τὸ ἴδιο ἐγχειρίδιο μᾶς ἐπιβεβαιώνει καὶ τὸ σύνθημα τοῦ Τεκτονικοῦ Ναϊτισμοῦ, τὸν γνωστὸ καὶ ἀπὸ ἄλλες πηγὲς 9^ο στίχο τοῦ Ψαλμοῦ ριγ΄ (113) «μὴ ἡμῖν, Κύριε, μὴ ἡμῖν, ἀλλὰ τῷ ὀνόματί Σου δὸς δόξαν»,. ποὺ στὴ λατινική του ἀπόδοση εἶναι «Non nobis, Domine, non nobis, sed nomini tuo da gloriam»²⁸.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ

[1]. A. G. MACKEY, A Lexikon of Freemasonry (revised by Donald Campbell), Richard Griffin and Company, London and Glaskow 1860, σελ. 185· «We know that the Knights Templars not only possessed the mysteries, but performed the ceremonies, and inculcated the duties of Freemasons».

[2]. H. PAUL JEFFERS, Μασόνοι. Ἡ παλαιότερη μυστικὴ κοινωνία, μτφρ. Γιάννης Κωτούλας, ἐκδ. Περίπλους-Διονύσης Βίτσος, Ἀθήνα 2006, σελ. 130ἑ.

[3]. ALBERT PIKE, Morals and Dogmas of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, ed. Supreme Councilof the Thirty-third Degree, Charleston, A.M. 5641 (= 1881) σελ. 328: «The Supreme Council for the Southern Jurisdiction of the United States at length undertook the indispensable and long-delayed task of revising and reforming the work and rituals of the thirty Degrees under its jurisdiction. [...] Sectarian of no creed, it has yet thought it not improper to use the old allegories, based on occurrences detailed in the Hebrew and Christian books, and drawn from the Ancient Mysteries of Egypt, Persia, Greece, India, the Druids and the Essenes, as vehicles to communicate the Great Masonic Truths ; as it has used the legends of the Crusades, and the ceremonies of the orders of Knighthood».

[4]. Αὐτόθι, σελ. 840· «The Hermetic Science of the early Christian ages, cultivated also by Geber, Alfarabius, and others of the Arabs, studied by the Chiefs of the Templars, and embodied in certain symbols of the higher Degrees of Freemasonry, may be accurately defined as the Kabalah in active realization, or the Magic of Works. It has three analogous Degrees, religious, philosophical, and physical realization».

[5]. Αὐτόθι· «It was the remembrance of this scientific and religious Absolute, of this doctrine that is summed up in a word, of this Word, in fine, alternately lost and found again, that was transmitted to the Elect of all the Ancient Initiations : it was this same remembrance, preserved, or perhaps profaned in the celebrated Order of the Templars, that became for all the secret associations, of the Rose-Croix, of the Illuminati, and of the Hermetic Freemasons, the reason of their strange rites, of their signs more or less conventional, and, above all, of their mutual devotedness and of their power».

[6]. A. G. MACKEY, An Encyclopaedia of Freemasonry and its kindred Sciences (new and revised edition prepared under the direction, and with the assistance, of  the late William J. Hughan by Edward L. Hawkins), volume 1, published by the Masonic History Company, New York and London 1914, σελ. 410: «Even if this hypothesis were true, although it might probably suggest the origin of the secret reception of the Templars, it would not explain the connection of the modern Templars with the Freemasons, because there is no evidence that these Syriac fraternities were Masonic».

[7]. Αὐτόθι, σελ. 411.

[8]. Ἐν κοιλάδι Ἰλισσοῦ καὶ Ἀνατολῇ Ἀθηνῶν 1929· ἐκδοθὲν στὸ Ν. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗ, Στὰ ἄδυτα τῆς Μασονίας, Μπροστὰ στὸ Μεγάλο Πόλεμο ΙΑ΄, ἐκδ. «Ὀρθόδοξο Μέτωπο», Μαροῦσι 1995, σελ. 548-611.

[9]. Αὐτόθι, σελ. 552.

[10]. EUGEN LENNHOF – OSKAR POSNER, Internationales Freimaurer – Lexikon (Unveränderter Nachdruck der Ausgabe 1932), Amalthea Verlag, Wien-München 1975, στ. 845ἑ.

[11]. Αὐτόθι, στ. 846· «Aufgenommen werden lediglich Freimaurer christlichen Glaubens, die zuvor den Grad des Royal Arch Mason erlangt haben [...] Das Ritual des Ordens hat kaum mehr maurerischen Anklang. Die Fahne des Kreuzfahrers, ein rotes Kreuz auf weißem Grunde, hängt über dem im Osten stehenden Altare, daneben zwei himmelblaue Banner mit dem Osterlamm und dem Templerkreuz. Der Beauséant oder die Kriegsflagge der alten Tempelritter steht im Süden. Die symbolischen Farben des Ordens sind schwartz und weiß mit Gold- und Silberverzierungen».

[12]. Αὐτόθι, στ. 1407· «An der Darstellung des Opfertodes des letzten Templer-Großmeisters wird die Verpflicthung gezeigt, unablässig, auch unter Selbstaufopferung, mit geistigen Waffen für Geistesfreiheit zu kämpfen». Βλ. καὶ τὸ λῆμμα “Ritter Kadosch”, στ. 1320.

[13]. Β.Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, Τὸ Μαῦρο Λεξικὸ τῆς Ἑλληνικῆς Μασονίας, τόμ. Β΄, ἐκδ. Βασδέκης, Ἀθήνα 2001[2], σελ. 165.

[14]. Αὐτόθι, σελ. 360.

[15]. Αὐτόθι, σελ. 284

[16]. Αὐτόθι, σελ. 179

[17]. Αυτόθι, σελ. 285.

[18]. H. PAUL JEFFERS, ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 36.

[19]. ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΡΟΥΧΑΣ, Ἡ Μασονία στὴν Ἑλλάδα, ἐκδ. Πεδίο, Ἀθήνα 2012, σελ. 128ἑἑ.

[20]. http://www.osmth-greece.org/site/index.php/organwsh/melh-ypatou-pagosmiou-sumvouliou

[21]. Βλ. ἀνωτέρω σημείωση 11.

[22]. Β.Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 285.

[23]. A. G. MACKEY, An Encyclopaedia, ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 149.

[24]. Αὐτόθι, σελ. 412-414.

[25]. Αὐτόθι, σελ. 413· «The proposed measure met at first with serious opposition, partly on account of the rejection of the apron, which many Templars then held, as they do now, to be an essential feature of Masonic Templarism, and a tangible record of the union at a specific period in history of the two Orders».

[26]. Β.Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 284.

[27]. Αὐτόθι, σελ. 276.

[28]. Αὐτόθι.

 © ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ   www.egolpion.com  2013

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ:

ΝΑΪΤΗΣ ΚΑΙ ΚΛΗΡΙΚΟΣ;

ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΤΕΣ ΟΙ ΔΥΟ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΜΗΝΥΜΑ ΝΑΪΤΗ-ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ

http://www.egolpion.com/naitis_klirikos.el.aspx 

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον       www.egolpion.com 

Read more: http://www.egolpion.com/knights_templars.el.aspx#ixzz2qpGgNWox